Το έργο αποδίδεται στα νέα ελληνικά (τα διαλογικά μέρη) και στα αρχαία ελληνικά (τα χορικά μέλη), σε μια προσπάθεια διερεύνησης κι ανάδειξης της κοινής καταγωγής των δύο γλωσσών, πάντα με άξονα τη μουσική (μετρική, ρυθμική, μελωδική) ιδιοσυστασία τους. Η παράσταση, που αποτελεί ταυτόχρονα θεατρικό και μουσικό γεγονός, αντλεί από την τέχνη της αρχαίας μετρικής και το δημοτικό τραγούδι. Εστιάζει στον ήχο, το ρυθμό και στη μουσικότητα του αρχαίου ποιητικού λόγου σε συνδυασμό με τη σύγχρονη εκφορά του στα νέα ελληνικά. Αναδεικνύεται έτσι ο -πάντα επίκαιρος- χαρακτήρας της αρχαίας τραγωδίας. Τα δομικά στοιχεία της παράστασης είναι η δύναμη των εκφραστικών μέσων του ηθοποιού (αναπνοή-φωνή-κίνηση) καθώς και η αμεσότητα της ζωντανής μουσικής.

Ο Κ.Βήτα δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Ξεχώρισε στη σύγχρονη ηλεκτρονική μουσική σκηνή από τα πρώτα του κιόλας βήματα ως ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Στέρεο Νόβα. 14 χρόνια μετά τη διάλυση τους, ο Κ.Βήτα συνεχίζει να δημιουργεί μοναδικά αστικά ηχοτόπια που συνοδεύει με τα ποιήματα του. Είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους πιο πολυσχιδής καλλιτέχνες: μουσικός, ποιητής, άλλοτε ζωγράφος, video artist, φωτογράφος... Συνοπτικά ένα ανήσυχο πνεύμα που δεν σταματά να μας αφυπνίζει με τη ‘φωνή’ του, όποια μορφή και αν παίρνει αυτή!

Μόλις πριν λίγο καιρό, κυκλοφόρησε το 6ο του προσωπικό άλμπουμ, με τίτλο Ένωση, που αποτελείται από 14 νέα τραγούδια, τα οποία συνέθεσε μεταξύ του 2007 και του 2009. Πάντα πιστός στον ήχο του και στον λυρισμό του, ο Κ.Βήτα μας μιλάει για όλα αυτά τα πράγματα που μας ενώνουν και συγχρόνως μας χωρίζουν. Όπως εξηγεί και ο ίδιος:

“Ο τίτλος προέκυψε εντελώς τυχαία μία μέρα που ταξίδευα με το τρένο. Η λέξη ‘Ένωση’ μου ήρθε στο μυαλό καθώς παρατηρούσα τους συνεπιβάτες γύρω μου άλλοτε βυθισμένους στις σκέψεις τους, άλλοτε να μιλάνε μεταξύ τους και άλλοτε να χαζεύουν έξω από το παράθυρο. Όλοι έμοιαζαν αποκομμένοι και συγχρόνως ενωμένοι κατά έναν περίεργο τρόπο.”

Λέγεται ότι η Laura Vane έχει τη σόουλ μέσα της και ότι, με κάθε ευκαιρία, την αφήνει να ξεχειλίζει από κάθε πόρο του σώματός της και όχι μόνο μέσα από την εκπληκτική φωνή της. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η μικρόσωμη τραγουδίστρια από το Μπράιτον γεννήθηκε και μεγάλωσε μέσα στη μουσική και έμαθε να εκφράζεται (φυσικά, σα να αναπνέει) μέσα από την παλιά καλή α λα Motown σόουλ και το σπουδαίο και ευθύβολο φανκ των seventies. Πρακτικά, με την Laura Vane δεν μπορούμε να μιλάμε για “αναβίωση” (όπως συνηθίζουμε όταν αναφερόμαστε στην σύγχρονη βρετανική σόουλ) αλλά για original feeling που προκύπτει μέσα από αυθεντικό βίωμα.

Η Laura Vane, σε κάθε περίπτωση και σε κάθε συνεργασία, εκφράζει πρωτότυπα συναισθήματα. Αυτό συμβαίνει και με τους Vipertones, ένα μεικτό Αγγλο-ολλανδικό γκρουπ που σχηματίστηκε κεραυνοβόλα και στα τυφλά. Μια συναυλία στην Ολλανδία, κλεισμένη πριν καν η Laura Vane συναντήσει τους άλλους μουσικούς, είχε σαν αποτέλεσμα να λειτουργήσει η χημεία και να ηχογραφήσουν – μέσα σε χρόνο μηδέν – τα κομμάτια “Steam” και “Man of Your Word” που, μαζί με το “Am I Dreaming?” έδωσαν αριστουργηματικό χαρακτήρα στο πρώτο τους άλμπουμ. Και στις επί σκηνής εκρήξεις τους.

Η Σάσα Βούλγαρη, ξεκινώντας μόλις την έρευνά της σε ένα νέο αφηγηματικό τοπίο, δημιουργεί ένα πρόγραμμα ειδικά για το Μουσείο Μπενάκη. Οι ιστορίες που επιλέγει από αυτό το αχανές υλικό αναπτύσσονται  γύρω από την απλότητα της ζωής, τα ερωτικά της τερτίπια και φτάνουν στην πιο βαθιά σοφία και στο δρόμο της φώτισης. Περιπαικτικές ιστορίες και γοητευτικοί θρύλοι, πεφωτισμένοι θνητοί και συμπονετικοί θεοί, φιλοσοφικά ερωτηματικά και καρμικές συναντήσεις … τελικά η Αμρίτα κυλάει μέσα από την πηγή της ίδιας της ζωής.

Στην οδύνη της επικείμενης ανυπαρξίας, ο λόγος γεννιέται για να επιβεβαιώσει την ύπαρξη. Το σώμα, εγκλωβισμένο σ’ έναν προδιαγεγραμμένο κύκλο επανάληψης πάσχει, συμβιώνοντας με τον πάσχοντα λόγο.
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο δρώμενο, πάνω σε έναν από τους «δύσκολους» συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας και του θεάτρου, το οποίο χρησιμοποιεί ως βάση το «ερμητικό» κείμενο του Ιρλανδού συγγραφέα, «Embers» («Στάχτες», 1957). Η performance αποτελεί ένα ιδιόμορφο σκηνοθετικά και ερμηνευτικά θέαμα. H δράση αποσπάται από το πλαίσιο του κλασικού θεάτρου και χρησιμοποιώντας το λεξιλόγιο της εικαστικής περφόρμανς, αντί της τυπικά θεατρικής απόδοσης του έργου, αναπτύσσεται στο χώρο μιας βίντεο-ηχητικής εγκατάστασης, εμφανίζοντας μία ιδιότυπη  «αποκάλυψη»  της βαθύτερης αλήθειας  του έργου.

Η εξουσία της αγάπης ή η αγάπη της εξουσίας;
Μια ασθενής με κρίσεις πανικού επισκέπτεται έναν εναλλακτικό γιατρό.  Οι new age θεωρίες του γιατρού για το σύμπαν τους οδηγούν από το σεξ στον έρωτα σε μια ταραγμένη σχέση πάθους και εξουσίας. Το ματς του έρωτα είναι πάντα ένα ντέρμπυ, όπου συνήθως δε νικά ο καλύτερος…
Μια ανατρεπτική παράσταση με χιούμορ, καθημερινούς διαλόγους και κωμικοτραγικές εναλλαγές που αποτυπώνουν τα όρια των επιλογών μας με ένα απρόσμενο φινάλε…

«Η πόλη της ζωής και του θανάτου» ξαναζωντανεύει λοιπόν μια κτηνωδία. Για τι είδους κτηνωδία πρόκειται όμως; Για την εγγενή κτηνωδία του πολέμου και των εκάστοτε κατακτητών; Για μια κτηνωδία που απορρέει (ή εν πάση περιπτώσει διευκολύνεται) από ένα σύστημα ιδεών; Για συνδυασμό των δύο;Αυτή είναι και η κύρια απορία, αυτή δηλαδή που αφορά το πώς και το γιατί των διαταγών για τη σφαγή. Όχι εκείνη που αφορά το πώς και το γιατί της υπακοής και της εκτέλεσης των διαταγών, αφού, κατά τη γνώμη μου, η υπακοή και η εκτέλεση εξηγούνται πολύ ευκολότερα.Και δεν εννοώ τόσο το ότι δουλειά όλων των στρατιωτών είναι να υπακούν διαταγές, όσο κάτι πολύ γενικότερο: πως στη ζωή κάνουμε ό,τι κάνουν οι άλλοι και πως κάτι που γίνεται από τους πολλούς, αμέσως θεωρείς φυσικό να το κάνεις κι εσύ. Έτσι μια απάντηση στο πως μπόρεσαν οι Γιαπωνέζοι στρατιώτες και έκαναν ό,τι έκαναν, είναι ότι μάλλον και εσύ θα τα έκανες αν βρισκόσουν σε παρόμοια θέση, όπως αντίστροφα και αυτοί που συμμετείχαν στις σφαγές, το πιθανότερο είναι να έμεναν με εξίσου ανοικτό το στόμα αν παρακολουθούσαν στο σινεμά κτηνωδίες άλλων. Δεν ξέρω αν αυτό καλύπτεται πλήρως από τον ορισμό της «κοινοτοπίας του κακού» ή αν πρόκειται για κάτι ευρύτερο, για την πέραν του καλού και του κακού, πέραν του έξυπνου και του χαζού, αγελοποίηση του ανθρώπου: είμαστε φτιαγμένοι για να κάνουμε ό,τι κάνουν και οι άλλοι δίπλα μας.

Δεν θυμάμαι ποιος έχει πει ότι αν οι πόλεμοι διεξάγονταν μεταξύ γυναικών δεν θα έμενε ρουθούνι, αλλά στη σφαίρα της πραγματικότητας οι πόλεμοι σχεδόν αποκλειστικά μεταξύ αντρών διεξάγονται, με τις γυναίκες πάρα πολύ συχνά να αποτελούν πεδίο εκτόνωσης της ανδρικής φύσης και το έδαφος του γυναικείου σώματος να αποτελεί μεταφορική και κυριολεκτική προέκταση του κατακτημένου με τη βία εδάφους. Στην Ναντζίνγκ βιάστηκαν 20.000 με 80.000 γυναίκες. Ένα από τα ακόμη και σήμερα ακανθώδη σημεία των σχέσεων μεταξύ Ιαπωνίας και Κίνας είναι ότι η πρώτη δεν ζήτησε ποτέ μια πειστική συγγνώμη. Η πρώτη συγγνώμη που ακούγεται στην ταινία έχει να κάνει με Ιάπωνα που σε συνεύρεση με πόρνη αποδείχθηκε τόσο ατζαμής που δεν πρόλαβε να την ακουμπήσει. Ντρέπεται που φάνηκε λίγος ως άνδρας. Η ντροπή για την μη εκπλήρωση του ανδρικού χρέους κατάκτησης της γυναίκας, σε αντιδιαστολή με την υπερηφάνεια για την εκπλήρωση του ανδρικού χρέους της νίκης στον πόλεμο. Βέβαια ο συγκεκριμένος Ιάπωνας στην πορεία της ταινίας αισθάνεται αφόρητη ντροπή και για όλα όσα γίνονται, στοιχείο που οδήγησε μάλιστα σε έντονες αντιδράσεις κατά του σκηνοθέτη Λου Τσουάν από Κινέζους, που μάλλον θεώρησαν πως είναι αδόκιμο να διαδραματίζει κύριο ρόλο στο έργο ενοχικός Ιάπωνας.

Ένα από τα μεγάλα προσόντα της ταινίας είναι τα μεγάλα πλήθη που χρησιμοποιεί και που προσδίδουν μια εξαιρετική πειστικότητα στις σκηνές. Πρόκειται για μια χρήση του πλήθους που, όπως φάνηκε περίτρανα και από την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του Πεκίνου, αντανακλά μια γενικότερη διαφορά νοοτροπίας ανάμεσα στον κινέζικο και τον δυτικό πολιτισμό. Από καθαρά κινηματογραφική σκοπιά πάντως η σωρεία κομπάρσων δίνει μια αίσθηση αυθεντικότητας, που στο αμερικάνικο σινεμά ας πούμε τείνει να εκλείψει, με τα εφέ να προσπαθούν να υποκαταστήσουν και σκηνές που το πλήθος ήταν υποτίθεται η ραχοκοκαλιά τους.

Το παράδοξο με τις ταινίες που επιχειρούν να μιλήσουν για τέτοιας σημασίας ιστορικά γεγονότα είναι το εξής: όσο πιο αποτυχημένη είναι η ταινία, τόσο περισσότερο κερδίζει την προσοχή μας, αφού άθελά της μας υπενθυμίζει ότι πρόκειται για κατασκευή. Αντίθετα, όσο πιο πετυχημένη είναι, τόσο περισσότερο παύουμε να εστιάζουμε στις αρετές της και επικεντρωνόμαστε στο γεγονός που επιδιώκει να καθρεφτίσει.Έτσι ενώ «Η Πόλη της Ζωής και του Θανάτου» είναι με κάθε έννοια της λέξης μια μεγάλη ταινία, η αξία της περνά σε δεύτερη μοίρα μπροστά στην ασύλληπτη τραγωδία που οι εικόνες της μας μεταφέρουν. Λέγοντας λοιπόν πως κι αν τυχόν κάποτε ξεθωριάσει από τη μνήμη μου η ταινία, είμαι σίγουρος πως αποκλείεται πια να ξεθωριάσει η εγγραφή του ιστορικού γεγονότος, δεν το λέω προς ψόγο αλλά προς έπαινο. Ο ψόγος όλος ας πάει σε όσα τερατώδη συνέβησαν στην Ναντζίνγκ, τα οποία δεν χωρά ο νους, αλλά χωράνε και παραχωράνε στην ανθρώπινη φύση, που διαχρονικά πείθει πως είναι ικανή για το χειρότερο, αρκεί να το επιτρέψουν οι συνθήκες.

Την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου  το πρόγραμμα έχει τον τίτλο Broken Dreams.

Η Γεωργία Συλλαίου (τραγούδι) και ο Σάκης Παπαδημητρίου (πιάνο) θα ερμηνεύσουν τραγούδια που χαρακτήρισαν την εποχή του Βερολινέζικου Καμπαρέ και μερικά άλλα, ακόμη και πιο σύγχρονα, που μοιάζουν να γεννήθηκαν από τους απόηχους των πρώτων.Τραγούδια με τη μελωδική υπογραφή του Νόρμπερτ Σούλτσε, του Φρήντριχ Χολλαίντερ, του Ντιούκ Έλλινγκτον, του Χάρυ Γουώρεν, του Τομ Γουέητς, του Σάκη Παπαδημητρίου και του Κουρτ Βάιλ, που είναι ικανά να χρωματίσουν ακόμη και τις ασπρόμαυρες κινηματογραφικές μνήμες. Θα ακολουθήσει η προβολή της ταινίας Καμπαρέ  (Cabaret, 1972) σε σκηνοθεσία  Μπομπ Φόσσι και μουσική Τζων Κάντερ, με τους Λάιζα Μινέλλι, Μάικλ Γυόρκ και Τζόελ Γκρέυ.
              
Η συνεργασία της Ορχήστρας των Χρωμάτων και του ΕΚΚ έχει από καιρό ξεπεράσει τα όρια της απλής σύμπραξης δυο θεσμικών φορέων του πολιτισμού. Έχει πλέον εδραιωθεί και μετατραπεί η ίδια σε θεσμό με το Τριανόν Filmcenter  μόνιμο κοινό χώρο φιλοξενίας για τους φιλόμουσους και τους σινεφίλ. Μας κάνει, έτσι, να νιώθουμε ότι έχουμε πετύχει το στόχο μας να προσφέρουμε ένα σύνθετο θέαμα-ακρόαμα και να συνυφάνουμε δυο φαινομενικά διακριτές απολαύσεις, αυτή του  κινηματογράφου και αυτή της μουσικής, σε ένα χώρο οικείο και εύκολα προσβάσιμο  για κάθε ενδιαφερόμενο.

Καλλιτεχνική επιμέλεια και σύντομη εισήγηση για τα έργα από τον Γιώργο Β. Μονεμβασίτη.

Η σχέση του Μάρκου Καμπάνη με την αγιορειτική κοινότητα ξεκίνησε το 1990. Ένα πρώτο ταξίδι, που έμελλε να το ακολουθήσουν πολλά μέχρι σήμερα, ήταν αρκετό για να δεθεί συναισθηματικά και καλλιτεχνικά, τόσο με το χώρο όσο και με τους ανθρώπους. Η τωρινή έκθεση στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, παρουσιάζει περισσότερα από εκατό έργα μέσα από πέντε θεματικές ενότητες, εκτενή δείγματα όλων των δραστηριοτήτων του Μάρκου Καμπάνη πού έγιναν τα τελευταία είκοσι σχεδόν χρόνια και σχετίζονται με το Άγιον 'Όρος. Ζωγραφική, σχέδια, χαρακτικά, φωτογραφικές αναπαραγωγές τοιχογραφιών του έχουν ως πηγή έμπνευσης τον Άθωνα και τη μοναστική του πολιτεία. Οι ποικίλες οπτικές γωνίες από τις οποίες προσεγγίζει μοναστήρια και φύση, μαρτυρούν μιαν ανήσυχη ψυχή κι ένα εξίσου ανήσυχο μάτι που αναζητά με χίλιους τρόπους να αποδώσει την ατμόσφαιρα, τη θρησκευτικότητα, τον αναχωρητισμό, τον φυσικό και πολιτιστικό πλούτο και μύρια άλλα, είτε μέσα από τις οξείες αντιθέσεις του άσπρου-μαύρου στη χαρακτική, είτε μέσα από τις πλούσιες εναλλαγές του χρώματος στη ζωγραφική. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μάρκος Καμπάνης ανήκει στους ανανεωτές της εκκλησιαστικής μας ζωγραφικής, καθώς πατά γερά στην παράδοση αιώνων, χωρίς όμως να την χειρίζεται μιμητικά, αλλά συνθέτοντας ένα προσωπικό ζωγραφικό παράδειγμα.

Την έκθεση έχει επιμεληθεί η Ιστορικός Τέχνης του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Ιωάννα Αλεξανδρή.

Η έκθεση «Ζωγραφίζοντας στο Άγιον Όρος 1990-2008», παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Αγιορειτική Εστία Θεσσαλονίκης το 2009.

Μέσα από αυτή την παράσταση οι Travellers Live επιχειρούν να συνθέσουν ένα σφαιρικό μοντέλο ταξιδιού, χρησιμοποιώντας τις αισθητήριες δυναμικές λόγου, κίνησης, εικόνας και μουσικής, με άμεσο στόχο τους να μεταμορφώσουν το θεατή-παρατηρητή σε συνταξιδιώτη-συνοδοιπόρο.
Ένα ταξίδι όπου ο ρεαλισμός εναλλάσσεται με την παραίσθηση και οι εξωτερικές διαδρομές συναντούν την εσωτερική αναζήτηση.
Ο πρώτος κύκλος/λειτουργία είναι ένα φωτογραφικό και κινηματογραφικό φίλμ. Ένα όνειρο στο οποίο η ζωή, ο έρωτας, οι διαφορετικοί πολιτισμοί, το μεταφυσικό, το οικείο και διαφορετικό κάνουν την εμφάνιση τους μέσα από κατακερματισμένα πλάνα. Η εικόνα, άλλοτε ρεαλιστική και άλλοτε αλλοιωμένη, παίζει με τις χρωματικές αντιθέσεις, το γρήγορο μοντάζ, λουπάροντας σε διαφορετικές ταχύτητες, πλάνα, δίνοντας έτσι μια αίσθηση ψυχεδελικού trip. Μέσα σε αυτήν την ονειρική εικονικότητα έρχεται να προστεθεί και το στοιχείο του ήχου. Ένας συνδυασμός από ηχητικά περιβάλλοντα (θάλασσα, αέρας, βροχή, φωνές πλήθους) πλεγμένα με μουσικές από τη σύγχρονη ισλανδική σκηνή(Leaf) τις μιξαρισμένες μελωδίες της ninjatunes (Amon Tobin, Cinematic Orchestra, Bill Laswell), αλλά και από το χώρο της σινεφίλ μουσικής (Max Richter) κ.ά συνθέτουν την κινηματογραφική παρτιτούρα δίνοντας στο θεατή την ευκαιρία να ταξιδέψει στον χώρο και τις προσωπικές του μνήμες.
Στο δεύτερο κύκλο/λειτουργία της συνθετικής performance προστίθεται η παρουσία των ηθοποιών, οι οποίοι ερμηνεύουν με τρόπο ποιητικό, ειρωνικό αλλά και με χιούμορ τα κείμενα των Σάμιουελ Μπέκετ «Μερσιέ και Καμιέ», Μπέρναρντ Βέρμπερ «Το βιβλίο του μεγάλου ταξιδιού», Λένου Χρηστίδη «Μόνολογκ» και άλλων, που αντικατοπτρίζουν διαφορετικές πλευρές του ταξιδιού, στο χρόνο, στο σώμα, στο τίποτα, στην έκπληξη. Η αναζήτηση είναι η κινητήρια δύναμη που ωθεί τη χορεύτρια Τατιάνα Μύρκου να εξερευνήσει μέσα από τις προσωπικές της διαδρομές το ταξιδεύων σώμα χρησιμοποιώντας την κινησιολογία για να αναβιώσει το δικό της ταξίδι αλλά και να σχολιάσει τους performers-συνταξιδευτές. Στην ιδια κλίμακα αλλά με διαφορετικό τρόπο ο μουσικός, Αποστόλης Λεβεντόπουλος συνθέτει με τη σειρά του ένα μουσικό ταξίδι ηχητικών εντυπώσεων και μελωδιών.

Μια ανεξάρτητη και αυτοχρηματοδοτούμενη πρωτοβουλία που στοχεύει στην προβολή, την ανάπτυξη και την προώθηση της μικρού μήκους ταινίας.

Το φεστιβάλ έχει πλέον καταφέρει να αποσπάσει την αναγνώριση και την υποστήριξη του ελληνικού, καθώς και του διεθνούς δικτύου των φεστιβάλ και της παραγωγής ταινιών μικρού μήκους. Η ποιότητα των προβολών, των παρουσιάσεων, των ομιλιών και των εκθέσεων, το καθιστά πλέον σημείο αναφοράς για τους ανθρώπους του κινηματογράφου, τους θεατές, τους επαγγελματίες, αλλά και τους κκολαπτόμενους δημιουργούς.

Κάθε χρόνο, το εύρος των δραστηριοτήτων του φεστιβάλ επεκτείνεται, οι συμμετοχές από διάφορες χώρες πληθαίνουν και η υποστήριξη από τους κινηματογραφιστές και τους επαγγελματίες είναι ολοένα και μεγαλύτερη. Το φεστιβάλ στοχεύει να ταξιδέψει εκτός συνόρων με σκοπό την ανάπτυξη πνεύματος φιλίας και συνεργασίας με τα διεθνή φεστιβάλ και τους κινηματογραφιστές από όλο τον κόσμο.

 H έκθεση αποτελείται από 190 έργα έντεκα σημαντικών Ελλήνων φωτογράφων - Ανδρέα Εμπειρίκου, Κωνσταντίνου Ζημέρη, Σωκράτη Ιορδανίδη, Δημήτρη Λέτσιου, Σπύρου Μελετζή, Nelly’s, Θεόδωρου Νικολέρη, Βούλας Παπαϊωάννου, Γιάννη Στυλιανού, Δημήτρη Χαρισιάδη, Μαρίας Χρουσάκη.
Η έκθεση, η οποία επιχειρεί να σκιαγραφήσει τάσεις που αναπτύχθηκαν στην ιστορία της ελληνικής φωτογραφίας από το μεσοπόλεμο μέχρι τη δεκαετία του 1970, παρουσιάζει τα έργα μέσα από πέντε ενότητες: «Μάσκα και Σώμα», «Ύλη και φόρμα», «Άνθρωπος και τοπίο», «Πορτρέτο και μνήμη», «Ίχνη και μαρτυρίες».Τα έργα που παρουσιάζονται ανήκουν στα αρχεία και τις συλλογές του ΜΦΘ, της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, του Φωτογραφικού Αρχείου του Μουσείου Μπενάκη και του Φωτογραφικού Κέντρου Σκοπέλου.

Συνδιοργάνωση: Ίδρυμα Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης, Δημοτική Επιχείρηση Ανάπτυξης Ξάνθης, ΜΦΘ. Την έκθεση επιμελούνται οι Νίνα Κασσιανού και Βαγγέλης Ιωακειμίδης.
 

Ο Πικάσο δεν σταμάτησε ποτέ να πειραματίζεται με τις διάφορες τεχνικές της χαρακτικής τέχνης, μεταξύ των οποίων και η λιθογραφία, η χαλκογραφία, η ακιδογραφία και η μονοτυπία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 κατοικούσε το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου στη νότια Γαλλία, οπότε η μεγάλη απόσταση από το Παρίσι όπου βρίσκονταν οι τυπογράφοι με τους οποίους συνεργαζόταν δυσκόλευε πολύ την παραγωγή των έργων του. Άρχισε έτσι να πειραματίζεται με τη χαρακτική σε λινόλαιο, έναν πολύ πιο άμεσο τρόπο δουλειάς, κατά τον οποίο χάραζε ένα σχέδιο πάνω σε μία επιφάνεια από λινόλαιο χρησιμοποιώντας μαχαίρι, σμίλη ή σκαρπέλο. Το πρώτο του χαρακτικό σε λινόλαιο, το Toros en Vallauris (1954), ήταν μία απλή ασπρόμαυρη εκτύπωση, αλλά το 1959 είχε αρχίσει πλέον να εκφράζεται εξαιρετικά μέσω αυτής της τεχνικής, και τον είχε απορροφήσει εντελώς η διαδικασία της, καθώς και η καθημερινή συνεργασία του με τον Hidalgo Arnera, τον τυπογράφο της περιοχής του.

Επειδή όμως βρήκε χρονοβόρα τη διαδικασία της παραδοσιακής τεχνικής με την οποία δημιούργησε το The Portrait of a Girl after Cranach (1958), το πρώτο έγχρωμο χαρακτικό του σε λινόλαιο, αποφάσισε να εφεύρει έναν πιο απλό τρόπο για να εφαρμόζει αυτήν την τεχνική. Αντί να χρησιμοποιεί μία ξεχωριστή επιφάνεια από λινόλαιο για κάθε χρώμα, άρχισε να ξαναχαράζει την ίδια επιφάνεια. Χάραζε και ξανατύπωνε ανάλογα με τον αριθμό των χρωμάτων που ήθελε να χρησιμοποιήσει σε κάθε έργο. Από το 1959 έως το 1962 ο Πικάσο έφτιαξε περίπου 100 χαρακτικά σε λινόλαιο χρησιμοποιώντας τη νέα μέθοδο που είχε αναπτύξει. Όσον αφορά τη θεματολογία του, χρησιμοποίησε από τη Jacqueline Roque, τη μούσα, σύζυγο και μόνιμη σύντροφό του στο Portrait de Jacqueline au chapeau de paille multicolore με τα έντονα χρώματα, έως τα πορτρέτα μεγάλων δασκάλων του παρελθόντος. Για παράδειγμα, στη σειρά Portrait d'homme a la fraise (Variation d'apres el Greco) ο Πικάσο τιμά τον El Greco, διατηρώντας την αρχική σύνθεση της αυτοπροσωπογραφίας του καλλιτέχνη τονίζοντας όμως με διαφορετικό τρόπο χαρακτηριστικά του προσώπου και των ρούχων του για να δηλώσει και τη δική του παρουσία στο έργο.

Το 1963 πειραματίστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα με μία ακόμη πρωτότυπη τεχνική για χαρακτική σε λινόλαιο, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας αποτελεί το έργο L’Etreinte 1 (Embrace), το οποίο απεικονίζει έναν άντρα και μία γυναίκα σε έναν δυναμικό εναγκαλισμό. Εκτύπωνε το χαρακτικό με μελάνι σε κρεμ απόχρωση πάνω σε λευκό χαρτί και μετά ζωγράφιζε πάνω στο ίδιο το χαρτί με σινική μελάνη. Στη συνέχεια ξέπλενε το χαρτί με νερό, διαδικασία που ο Πικάσο απολάμβανε ιδιαίτερα. Οι περιοχές που δεν είχαν επάνω κανένα τύπωμα απορροφούσαν το μαύρο μελάνι, αλλά όπου υπήρχε το λιπαρό κρεμ μελάνι, η σινική μελάνη ξεγλιστρούσε. Η τεχνική αυτή δημιουργούσε μία εικόνα που έμοιαζε σαν να είναι και ζωγραφισμένη αλλά και τυπωμένη.

Σεμινάριο-εργαστήριο συγγραφής σεναρίου. Η σχέση λογοτεχνίας και κινηματογράφου δεν συνίσταται στη μεταφορά λογοτεχνικών έργων στην οθόνη – κάθε άλλο: η μεταφορά καταστρέφει τη σχέση. Στο Σεμινάριο θα εξετασθεί αυτή η σχέση έτσι ώστε να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο για τη συγγραφή σεναρίου, από την αρχική ιδέα μέχρι την τελική μορφή της ταινίας.

Οι αφηγηματικές συγγένειες λογοτεχνίας και κινηματογράφου εξετάζονται στο Σεμινάριο με εκτενή παραδείγματα από έργα της κλασικής λογοτεχνίας, που γράφτηκαν πολύ πριν ανακαλυφθεί το σινεμά και τα οποία, παραδόξως, αναδεικνύουν τις αφηγηματικές ομοιότητες ανάμεσα στις δύο τέχνες.

Προβολές με αποσπάσματα ταινιών και ασκήσεις θα συνοδεύουν την ύλη του Σεμιναρίου. Tα παραδείγματα όπως και οι ασκήσεις του Σεμιναρίου θα βασιστούν σε αποσπάσματα από την Eυρωπαϊκή κλασική λογοτεχνία.

Εισηγητής: Φώτος Λαμπρινός, κινηματογραφιστής

Τρία διαμερίσματα. Δύο οπτικές. Μία σύμπτωση. Το παιχνίδι αρχίζει κι ο καθένας έχει μόνο μια ζωή.
 Το έργο παρακολουθεί ταυτόχρονα τρία διαμερίσματα. Στο πρώτο, ένα επιτυχημένο ζευγάρι με μεγάλο κοινωνικό κύκλο και ανανεωτικές ιδέες, δυο "ελεύθερα πνεύματα". Στο άλλο μια γυναίκα μόνη, που έχει αποδεχτεί τη μοναξιά της. Και στο τρίτο ένας μόνος άνδρας μες στο δικό του περιορισμένο κοινωνικό κύκλο που αναρρώνει από έναν επίπονο χωρισμό. Μια στιγμιαία έμπνευση θα οδηγήσει τους ήρωες σε μια παράξενη συνάντηση. Όμως πίσω από τις λέξεις, “ανανεωτικό”, “επιλογή”, “πετυχημένο”, κρύβεται ο προσωπικός αγώνας του καθενός για ολοκλήρωση. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη γιατί τα συστατικά για τον καθένα είναι διαφορετικά.
Η χρήση και η μελέτη του ρεαλισμού από την ομάδα στοχεύει αφενός στην απεικόνιση των συμπεριφορών των σημερινών Ελλήνων, μέσα στις οποίες ανιχνεύεται  ένα πλούσιο υλικό που κινείται ανάμεσα στην ποίηση και το χιούμορ και αφετέρου στην ανακάλυψη των βαθύτερων προθέσεων και παθών των χαρακτήρων που κρύβονται κάτω από τις καθημερινές τους στιγμές.
Το "Πάκμαν" πραγματεύεται την έννοια της αλήθειας σ' ένα σύγχρονο αστικό περιβάλλον και σε μια κοινωνία που αγωνιά να ισορροπήσει ανάμεσα στο παλιό και το καινούριο. Επιλέγοντας λοιπόν το συγκεκριμένο πλαίσιο ‘Ελλάδα του σήμερα’, η ομάδα επιχειρεί μέσα από την διαδικασία των προβών να προσεγγίσει το φιλοσοφικό θέμα της αναζήτησης της αλήθειας.. με πολύ ρεαλισμό και χιούμορ!

Γραμμένο το 1999, το Riddance (Απαλλαγή) αποτέλεσε το ηχηρό ντεμπούτο της Linda McLean, χαρίζοντας της πολλά βραβεία και καθιερώνοντάς την ως μια από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της σύγχρονης σκοτσέζικης και γενικότερα αγγλόφωνης δραματουργίας.
 Η υπόθεση στρέφεται γύρω από την ιστορία τριών φίλων, που ξανασυναντιούνται απρόσμενα μετά από 20 χρόνια υπεκφυγών και αποκρύψεων και αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι με τα φαντάσματα και τα ένοχα μυστικά της παιδικής τους ηλικίας.
 Τρεις ενήλικες στοιχειώνονται από το παιδικό τους παρελθόν σε ένα έργο που αποκαλύπτει σταδιακά γεγονότα, μνήμες και μυστικά που έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα ενός τρομακτικού παζλ, που δυστυχώς έχει πολλές αναφορές σε γεγονότα της σύγχρονης πραγματικότητας.
 Η κακοποίηση ενός παιδιού από ένα μέθυσο πατέρα, η αποσιώπηση ενός εγκλήματος που ήρθε για να σώσει ένα παιδί από τη βία και από την άλλη η γέννηση ενός ανεπιθύμητου παιδιού που δίνεται για υιοθεσία είναι τα νήματα που πλέκονται στο κουβάρι της μνήμης των τριών προσώπων. Ο τρόπος, που τα πρόσωπα αναγκάζονται να ξεμπλέξουν αυτά τα νήματα και να αποκαλύψουν τις κρυφές τους σκέψεις, τα μυστικά τους και τα ψέματά τους,  φτιάχνει ένα έξοχο συναισθηματικό θρίλερ που κόβει την ανάσα και ταυτόχρονα φέρνει για τα πρόσωπα και τον θεατή την ανακούφιση, την απαλλαγή και το ξαλάφρωμα που επαγγέλλεται και ο τίτλος.
 Πέρα από την αριστοτεχνική δομή του ως προς το σασπένς και τη σταδιακή αποκάλυψη του παγόβουνου των μυστικών, η Απαλλαγή είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα σύγχρονου λυρικού σχεδόν θεάτρου. Η σκληρή γλώσσα της καθημερινότητας ενδίδει σε πολλά σημεία και απρόσμενα στην ποίηση και τον λυρισμό, ο ρυθμός του λόγου και οι εντυπωσιακές εικόνες στην αφήγηση μεταφέρουν ανάγλυφα ατμόσφαιρες, αισθήματα και την ένταση των σχέσεων των τριών προσώπων, ενώ είναι βαθιά ανθρώπινη η τόλμη με την οποία η McLean χρησιμοποιεί τη γλώσσα και τις αποχρώσεις της για να δείξει τον τρόπο με τον οποίο τα τραύματα του παρελθόντος έρχονται και επηρεάζουν το παρόν και το μέλλον.
 

Γραμμένο για το γνωστό θίασο της Θεσσαλονίκης, το έργο του Σερέφα ανεβάζει στη σκηνή ανώνυμους ανθρώπους της μεγάλης πόλης, που πασχίζουν να επικοινωνήσουν, να πουν επιτέλους την ιστορία τους, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα άλλοτε ωμή και άλλοτε εξόχως ποιητική, μέσα σ’ ένα σύμπαν απογειωμένης καθημερινότητας, όπου ο ρεαλισμός υπονομεύεται διαρκώς από το λοξό χιούμορ του συγγραφέα. Ο ίδιος ο Σερέφας περιγράφει το έργο του με το δικό του ύφος: «Είναι ιστορίες δεκαπέντε ανθρώπων που κάποια στιγμή τους ‘βαράει’ στη ζωή τους ένα άγριο ζόρι. Είναι άνθρωποι που τους βασανίζουν πάθη κάθε είδους, και το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι δεν το βάζουν κάτω, πέφτουν και σηκώνονται. Δύσκολα, αλλά σηκώνονται. Γιατί είναι άνθρωποι που τους παίρνει ο δρόμος».

η βαλτωμένη σχέση του Χάρρυ και της Ναν έρχεται να ταράξει η επιστροφή του ενήλικου γιου τους Άιζεκ στο πατρικό του, ο οποίος τους ανακοινώνει πως είναι ερωτευμένος. Η χαρά των γονιών του παγώνει όταν αντιλαμβάνονται πως αντικείμενο του πόθου του είναι ένας οκτάχρονος μαθητής του. Οι γονείς τώρα ταλαντεύονται ανάμεσα στην αγάπη για το παιδί τους και στον τρόμο για τις επιλογές του. Τελικά οι λέξεις είναι πολύ παράξενες: άλλοτε έχουν ολέθρια αποτελέσματα και άλλοτε η απουσία τους μπορεί να είναι εκκωφαντική. Στο |"Μπλε παλτό" οι λέξεις σκοτώνουν ζωές, καταρρακώνουν συνειδήσεις και καταστρέφουν σχέσεις. Κι όμως, στο τέλος ένα αίσθημα ελπίδας αναδύεται.
Ο Νίκυ Σίλβερ εξετάζει τους δεσμούς ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας: πώς κάποιες επιλογές μπορούν να καταστρέψουν τους οικογενειακούς δεσμούς, και πώς κάποιες άλλες –όσο φρικτές κι αν είναι– μπορούν να τους ενδυναμώσουν.

 Η πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου πάντα τη γοήτευε. Έτσι 2.300 χρόνια μετά, ξεκίνησε τη δική της γνωριμία με την κεντρική Ασία, για να συνεχίσει μετά με τους δρόμους του Μεταξιού. Το πρώτο τμήμα του οδοιπορικού, μέχρι τα σύνορα της Κίνας, ήταν  με  τους μοτοσικλετιστές του Δρόμου της Ελιάς. Το δεύτερο μέσα στην Κίνα, από όπου και οι φωτογραφίες της έκθεσης, το έκανε μαζί με τη μικρή της κόρη.
Από την αυτοκρατορική Ξιάν μέχρι την οροσειρά του Παμίρ στα σύνορα Κίνας – Πακιστάν – Κιργιστάν, εκεί που βρίσκεται η παραμυθένια πόλη του Κατγκάρ στο σταυροδρόμι του Δρόμου του Μεταξιού. Ήταν ο δρόμος που ένωνε την Κίνα με τη Μεσόγειο, ο δρόμος μεταφοράς του μεταξιού και πολλών άλλων εξωτικών αγαθών αλλά προπάντων μεταφοράς θρησκειών και πολιτισμών.
Στο ταξίδι αυτό η ματιά της φωτογράφου, φορτισμένη από τη συγκίνηση και τη μαγεία του ταξιδιού, έδωσε φωτογραφίες σωστά δομημένες, με έμφαση στη γεωμετρία αλλά και με ευαισθησία στην προσέγγιση των διαφορετικών πολιτισμικών στοιχείων και τόπων, καθώς και των ανθρώπων διαφορετικών εθνοτήτων και κουλτούρας.

Όλοι συμφωνούμε. Πρόκειται να εκραγεί. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Αλλά κανένας δε ξέρει ποσο διαρκεί αυτη η αντίστροφη μέτρηση. Έχουμε λεπτά ή ώρες; Μέρες ή χρόνια; Και μετά; Προκειται για μια αντίστροφη μέτρηση προς την αποκάλυψη ή την ουτοπία; Ένα χρόνο μετα τη πρώτη παρουσίαση της παράστασης A Guide to getting Lost, τα πράγματα φαίνονται ακόμα πιο αβέβαια. Η Mkultra ανακατασκευάζει, αναδομεί και ξαναδημιουργεί μια παράσταση με αφετηρία το ίδιο υλικό. Όπως ένας DJ  μιξάρει μουσικά κομμάτια έτσι και η Mkultra μιξάρει τη προηγούμενη της δουλειά και δημιουργεί μια μεταπαραγωγή.

Ήταν η χρονιά που πατήσαμε στο φεγγάρι
Η χρονιά που οι θεοί συναντήθηκαν για να αποφασίσουν τη μοίρα μας
Η χρονιά που σταθήκαμε μπροστά από τα τανκς
Η χρονιά που κερδίσαμε στο Euro
Η χρονιά που έκλαψες από τα δακρυγόνα

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει: Μια ιστορία άγαπης για κάποιους, ένα κάλεσμα για επανάσταση για κάποιους άλλους.

Εννιάχρονο αγόρι, ονόματι Μαξ, φορά στολή λύκου, πατέρας δεν υπάρχει στο σπίτι, η μαμά καλή - χρυσή αλλά έχει και δουλειά (και προβλήματα δουλειάς), έχει και καινούριο φίλο που αναπληρώνει τον άντρα που της λείπει (αλλά πώς να αναπληρώσει τον μπαμπά που του λείπει;), η έφηβη αδελφή του έχει τους δικούς της φίλους να ασχοληθεί, ο Μαξ δεν έχει αυτήν την περίοδο κολλητούς φίλους, έχει το ιγκλού του που φτιάχνει στην χιονισμένη αυλή του σπιτιού, έχει τις ιστορίες που διηγείται στην μαμά του, την μαμά του που μια μέρα θα δαγκώσει θυμωμένος σαν λύκος, κι εκείνη θα θυμώσει ακόμα περισσότερο κι ο Μαξ έχοντας ανάγκη να ξεφύγει, θα βάλει πλώρη για τη χώρα όχι των μαγικών πλασμάτων (όπως λέει ο ελληνικός τίτλος, προφανώς για να μην αγριευτεί ο γονιός υποψήφιων θεατών), αλλά των άγριων πλασμάτων, για εκεί που είναι τα άγρια πλάσματα, τα άγρια πράγματα γενικότερα. Και ο Μαξ δεν θα φοβηθεί τα άγρια πλάσματα (μια περίεργη κοινότητα λιγοστών, γιγαντιαίων, ζωόμορφων όντων), θα τα κοιτάξει στα μάτια και θα τους πει να μην τον φάνε, αλλά να τον υπακούσουν. Και έτσι θα γίνει βασιλιάς όλων των άγριων πραγμάτων. Στο νησί τους, κυριαρχούν τα βράχια, η άμμος, τα δέντρα, αλλά όχι τόσο το πράσινο, το νέο βασίλειο του Μαξ είναι μάλλον άγριο, απέχοντας παρασάγγας από την οργασμικής βλάστησης φύση της Πανδώρας του «Άβαταρ».

Η φυγή του Μαξ στη χώρα της φαντασίας του δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας τραγωδίας, ούτε κάποιας ιδιαιτερότητάς του. Είναι ένα παιδί σαν όλα τα παιδιά, με τα προβλήματά του, που έχει και την άγρια πλευρά του, που θέλει να είναι διαρκώς ο βασιλιάς του κόσμου του, το επίκεντρο της προσοχής, που του αρέσει να τρέχει και να γίνεται σαματάς, που θέλει να παίζει πόλεμο, αλλά και να μη χτυπά στ’ αλήθεια κανείς. Του δίνεται λοιπόν η ευκαιρία. Ωστόσο γρήγορα διαπιστώνει πως δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το αίτημα των υπηκόων του να τους διώχνει τη λύπη και να τους κάνει όλους ευτυχισμένους, όπως και γενικότερα δεν μπορεί να μετατρέψει το βασίλειό του σε ένα μέρος που όλες οι επιθυμίες θα πραγματοποιούνται: Δεν είναι και τόσο εύκολο να ικανοποιηθούν αυτά τα πλάσματα, που προκύπτουν γεμάτα αντιφάσεις, αμφιθυμίες, αντιζηλίες, ματαιώσεις.

Όσο κι αν υπάρχει μια υποβόσκουσα απειλή από τα πλάσματα, κινηματογραφικά η πλευρά «φόβος» δεν λειτουργεί (πιθανώς από επιλογή και όχι από αδυναμία), καθώς ποτέ το ταξίδι του Μαξ δεν μετατρέπεται σε αυθεντικό εφιάλτη, η πλευρά «πλοκή» είναι μηδαμινή, η πλευρά που ο Μαξ κι οι υπήκοοί του ξεσαλώνουν λειτουργεί λίγο (με μερικές πανέμορφες πάντως σκηνές), αφού τελικά τη χαρά του παιχνιδιού ή και της δημιουργίας καταπλακώνει η απάλευτη μελαγχολία των υπηκόων του, με το νησί να μετατρέπεται σε άτυπο χώρο διεξαγωγής ομαδικής συνεδρίας επτά τεραστίων ζωόμορφων πλασμάτων, χωρίς έστω ένα ψυχοθεραπευτή να βάζει τα ποικίλα «θέματά τους» σε μια τάξη. Από τα πλάσματα ξεχωρίζει πάντως η φιγούρα του Κάρολ, ο οποίος δεν έχει μόνο τη φωνή του Τζέιμς Γκαντολφίνι (άρα και του Τόνι Σοπράνο), αλλά μοιάζει να έχει πάρει και στοιχεία της περσόνας του Τόνι Σοπράνο, έτσι όπως περιφέρεται συνεχώς ανοικονόμητος, παλαντζάροντας διαρκώς ανάμεσα στην απειλή και την λατρεία, έτσι όπως δεν ξέρεις ανά πάσα στιγμή αν θα σε αγκαλιάσει ή θα σε φάει ή και τα δύο ταυτόχρονα.

Μπορεί συνεπώς να προσάψει κανείς στην ταινία πολλά. Όπως όμως υπάρχουν άτιμες επιτυχίες, έτσι υπάρχουν κι έντιμες αποτυχίες, ταινίες που μπορείς να εκτιμάς ειλικρινά τις προθέσεις τους και ένα τμήμα του αποτελέσματός τους, ακόμη κι αν έπιανες τον εαυτό σου να κοιτά πού και πού το ρολόι του. Έτσι, ενώ η ταινία ενδεχομένως να απογοητεύσει ακόμη και φανατικούς του Σπάικ Τζόουνζ, (ένεκα της «προσδοκίτιδας»), ίσως αξίζει το ρίσκο για όχι πολύ μικρής ηλικίας παιδιά. Βλέποντας την ταινία σε μια αίθουσα που αποτελούνταν κυρίως από παιδιά, αναρωτιόμουν πώς θα καταγράφονταν οι εικόνες της μέσα τους. Μερικά ασχολούνταν με τα κινητά τους. Κάποια άλλα μπαινόβγαιναν στην αίθουσα. Σε κάποια άλλα όμως, μπορεί η ταινία με τα μεγάλα άγρια και νευρωτικά μαζί πλάσματά της και το μικρό αγόρι που έγινε βασιλιάς τους να έμεινε σαν εμπειρία ξεχωριστή.

Ύστερα από «στάσεις» σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο η ιστορία της Αμερικανίδας ακτιβίστριας Rachel Corrie μεταφέρεται τώρα στο ΔΩΜΑ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Μία ιστορία που συγκλόνισε και προβλημάτισε την παγκόσμια κοινότητα αποτυπώνοντας τη βία της σύγχρονης εποχής. Μία παράσταση που προκάλεσε δημόσια αντιπαράθεση και απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Πόσο κοστίζει άραγε κάτι τέτοιο; Για τη Rachel κόστισε μία ζωή…
Υπάρχουν έργα που γίνονται για το θέατρο. Υπάρχουν, όμως και έργα που γίνονται στο θέατρο, για να μας κινητοποιήσουν να πάρουμε θέση σε ζητήματα που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε, γιατί «έτσι ορίζουν οι καιροί». Το έργο «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρέπει, απλώς, να παίζεται, για να μαθαίνει ο κόσμος τι συμβαίνει και δε γίνεται γνωστό. Αφορά στην πραγματική ιστορία του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση εξαιτίας της διεθνούς συγκυρίας. Είναι η πραγματική ιστορία μιας κοπέλας που βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… και τελικά δολοφονήθηκε…Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;
Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στο Royal Court Theater του Λονδίνου το 2005, σε σκηνοθεσία του Alan Rickman, όπου και σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας το βραβείο «London Theatergoers’ Choice Award» για την «Καλύτερη Θεατρική Παράσταση», «Καλύτερη Σκηνοθεσία» και «Καλύτερη Σόλο Ερμηνεία». Παίχτηκε έκτοτε σε πολλά θέατρα της Αγγλίας και της Αμερικής, καθώς και σε πολλές άλλες χώρες παγκοσμίως, όπως την Αυστραλία, το Μεξικό ακόμα και το Ισραήλ. Το έργο τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις ανά τον κόσμο, ενώ αξιοσημείωτη παραμένει η ακύρωση - για το φόβο πολιτικών αντιποίνων - προγραμματισμένων παραστάσεων στη Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι και το Τορόντο.

Μια ιστορία για το χτες κάποιων ανθρώπων του Ανατολικού Μπλοκ. Το χτες όπου ένας χαφιές μπορεί να σε κάνει «εχθρό του λαού», όπου ο Γενικός Γραμματέας του Κόμματος μπορεί να αποφασίσει για τη μοίρα σου, όπου η Μυστική Υπηρεσία σε κάνει να παραδεχτείς αυτό που τη συμφέρει. Πότε μια τραγωδία είναι τραγωδία; Όταν οι θεοί σού ορίζουν τη μοίρα, ή όταν οι άνθρωποι με εξουσία, στο όνομα της Ειρήνης και του Λαού, σου καταστρέφουν τη ζωή;

Δε χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις για μια τραγουδίστρια που η φωνή της συνδέει ακούσματα, γενιές, για μια φωνή που η αισθαντικότητα και η καλλιέργειά της  μαγεύουν επί δεκαετίες το μεγάλο κοινό της, ένα κοινό μέσα στο οποίο συναντιούνται όλες οι ηλικίες και οι μουσικές προτιμήσεις.

Μετά από πέντε χρόνια απουσίας από τη χειμερινή μουσική ζωή της πόλης, η Χάρις Αλεξίου, στην καρδιά της Αθήνας, στο Παλλάς, θα παρουσιάσει ένα πρόγραμμα με σπάνιες στιγμές από τη μεγάλη μουσική της διαδρομή μαζί με τους εξαιρετικούς μουσικούς της. Σύμβουλος προγράμματος είναι η Λίνα Νικολακοπούλου. Η σκηνική επιμέλεια  είναι του Άγγελου Μέντη και η μουσική επιμέλεια του Κώστα Παπαδούκα.

Ένα ρεπερτόριο κλασικό και πάντα σύγχρονο, ένα ρεπερτόριο θησαυρός,  θα ξεδιπλωθεί σε μια σειρά μοναδικών εμφανίσεων. Μουσική εμπειρία και αναδρομή στον ήχο και το χρόνο οι  εμφανίσεις της θα περιγράψουν μια σημαντική διαδρομή που θα ξεκινά από τα πολυαγαπημένα και ήδη γνωστά τραγούδια του ρεπερτορίου της για να καταλήξει στα ολοκαίνουργα της πρόσφατης δισκογραφικής της δουλειάς «Η αγάπη θα σε βρει όπου και να’ σαι».

Πρόκειται για ζωγραφικές συνθέσεις  με αρχαικά μοτίβα προσώπων και σωμάτων που αναδεικνύονται με λιτή και σύγχρονη εικαστική γραφή και για ένα σύνολο επιζωγραφισμένων γλυπτικών κατασκευών με κανονικά( σφαίρες,κώνοι) ή  μη κανονικά γεωμετρικά σχήματα,προιόντα της συνεχούς αισθητικής του αναζήτησης.

Έχοντας μόλις εγκαταλείψει μία ακόμη από  τις ερωμένες του, ο Δον Ζουάν  συνεχίζει να προκαλεί τον συντηρητικό  περίγυρό του, αμφισβητώντας  καθιερωμένους θεσμούς  και παραβιάζοντας  κοινωνικά ταμπού. Με την ακαταμάχητη  γοητεία του και το κοφτερό, ασυμβίβαστο πνεύμα του, ξεπερνά κάθε εμπόδιο, εκθέτει τους εχθρούς του και κλονίζει την παραδοσιακή ηθική. Σε μια επίδειξη υψηλής αυτοπεποίθησης  επιχειρεί να προκαλέσει ακόμη και τον Θεό. Θα καταφέρει να ξεφύγει αλώβητος και απ’ αυτήν την αναμέτρηση; 

Ο Theodoras Vogiatzidis είναι εικαστικός καί σκηνοθέτης, καί δραστηριοποιείται κυρίως στον χώρο του video, φτιάχνοντας πλαστά τοπία καί κινηματογραφικές καταστάσεις οι οποίες ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα μόνο ως references σε δημοφιλής ταινίες δράσης καί επιστημονικής φαντασίας, φτιαγμένα σχεδόν εξ’ ολοκλήρου σε blue screen. Πρωταγωνιστής σε όλα τα βίντεο είναι ο ίδιος ο καλλιτέχνης, μεταμορφωμένος ολοκληρωτικά στον εκάστοτε ήρωα, καί πολύ συχνά αναλαμβάνει πάνω από εναν ρόλο, σχολιάζοντας με καυστικά σατιρικό τρόπο την πλοκή του κάθε θέματός του. Για το πρώτο του ατομικό project "To be Continued..." ο καλλιτέχνης  δείχνει μία σειρά από πέντε φανταστικά τρέηλερ ταινιών μεγάλου μήκους οι οποίες δεν έχουν γυριστεί (καί ούτε πρόκειται να γυριστούν), ποτέ: Thodorabo, Thodorocky, Christ Soldier, Jesus II, Λ. Καί στα πέντε αυτά βίντεο, όπως φαίνεται καί από τους τίτλους των έργων, για άλλη μία φορά ο κεντρικός ήρωας είναι ο δημιουργός τους, σατιρίζοντας σκηνές-κλειδιά της κάθε ταινίας, προλογίζοντας ένα κινηματογραφικό έργο το οποίο δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ καί  βρίσκεται συνεχώς σε αναμονή εξέλίξης. Μόνο ένα από αυτά τα τρέηλερ είναι πραγματικό, με την έννοια ότι ο καλλιτέχνης έχει αποφασίσει να ολοκληρώσει καί την ταινία την οποία προλογίζει. Εδώ καί ένα χρόνο ο Vogiatzidis κάνει την παραγωγή της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του, Thodrorabo, το οποίο τελειώνει τα γυρίσματα σε δύο μήνες περίπου, καί η ταινία θα παρουσιαστεί το φθινόπωρο του 2010. Τα τρέηλερ θα προβληθούν σε μορφή λιτού βίντεο-γλυπτού στημένο στη μέση του εκθεσιακού χώρου, με επεισοδιακές ηχητικές συνθήκες.

Ερέθισμα για να γραφτεί το έργο στάθηκε η δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Το κείμενο πραγματεύεται το θέμα της βίας, τη μετατροπή του θύματος σε θύτη και αντιστρόφως.
Ξεκινά με τη θυσία της Ιφιγένειας που δε συνέβη ποτέ, φτάνοντας στη σύγχρονη Ιφιγένεια, ξένη που τη φιλοξενεί ως πόρνη η Ευριπίδου. Η ηρωΐδα αλλάζει φύλο και πρόσωπα διαρκώς και διασχίζει τους αιώνες χωρίς χρονολογική σειρά, περνώντας, μεταξύ άλλων, από τη θυσία του Ισαάκ στους δίδυμους πύργους, το Γκουαντάναμο, τη Χιροσίμα και καταλήγει στη σημερινή Αθήνα, πάντοτε με την ίδια απορία: Γιατί τόσο μίσος;

Το πρόγραμμα του CineDoc περιλαμβάνει σημαντικά ντοκιμαντέρ που έχουν προβληθεί σε μεγάλα Φεστιβάλ όπως, μεταξύ άλλων, η ταινία Garbage Dreams, που έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ του Άμστερνταμ IDFA 2009, υποψήφιο για το Οσκαρ 2010, El Systema που εντυπωσίασε στην τελετή έναρξης του Φεστιβάλ της Nyon, και Glenn Gould: Genius Within που προκάλεσε αίσθηση στο Φεστιβάλ του Toronto 2009.

Οι προβολές διοργανώνονται από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, σε συνεργασία με την διοργανώτρια του LA Greek Film Festival, Αύρα Γεωργίου και την Anemon Productions. Η διοργάνωση γίνεται σε συνεργασία με το δίκτυο Μεσόγειος ΣΟΣ.

Διαφορετικές μορφές ρωσικής τέχνης - κινηματογράφος, ζωγραφική, φωτογραφία - συναντιούνται σε ένα χώρο και σας παρουσιάζουν εκφράσεις της ρωσικής κουλτούρας, καθώς και της πολιτικής και κοινωνικής διαμόρφωσης της σύγχρονης Ρωσίας μέσα στο χρόνο.

Μία φορά το μήνα (ημέρα Τετάρτη) θα προβάλλονται στον κινηματογράφο Ίλιον κλασσικά και σύγχρονα αριστουργήματα της ρωσικής 7ης τέχνης. Η προβολή των ταινιών θα συνοδεύεται από παράλληλες δράσεις στο φουαγιέ του κινηματογράφου, όπως έκθεση ζωγραφικής ή φωτογραφίας Ρώσων καλλιτεχνών και παρουσίαση της ρωσικής κουζίνας.

Πρόγραμμα Προβολών:

20 Ιανουαρίου 2010

«Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου» του Σεργκέι Μποντρόφ (1996)

17 Φεβρουαρίου 2010

«Αποξένωση» του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ (2006)

10 Μαρτίου 2010

«Πέντε  Βράδια» του Νικίτα Μιχάλκοφ (1978)

14 Απριλίου 2010

«Σολάρις» του Αντρέι Ταρκόφσκι (1972)

05 Μαΐου 2010

«Μερικές  μέρες από τη ζωή  του Ομπλόμοφ» του Νικίτα Μιχάλκοφ (1979)

Υπάρχουν άραγε ξυπνητήρια στο Μεγάλο Δάσος.; Υπάρχει άραγε σκαντζόχοιρος στο γνωστό παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας.; Υπάρχουν άραγε κεφάλια γαμπροί. και νύφες ρακέτες.; Υπάρχουν άραγε Μπακακοί-Καλικάτζαροι με ορέξεις τρελές που μιλούν σε γλώσσες ξένες μαγικές.; Όταν η κόκκινη κλωστή χάνεται στο μεγάλο δάσος. Όλα είναι πιθανά!

Ακόμα και αν αληθεύει ο ισχυρισμός ότι ο Χολμς και ο Γουώτσον που παρακολουθούμε στην ταινία είναι πιο κοντά στους αυθεντικούς χαρακτήρες που είχε γράψει ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ, το γεγονός παραμένει ότι ο Σέρλοκ Χολμς είχε εδραιωθεί στην ποπ κουλτούρα με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Και κάτι συγκεκριμένο σήμαινε. Και τώρα βαφτίστηκε κι αυτός ως τα μπούνια στην αδρεναλίνη. Η σκέψη λοιπόν μπορεί να εξορίζεται και από το προνομιακό της πεδίο, με την υφαρπαγή ενός εμβληματικού εκπροσώπου της, η δράση όμως βρίσκει τρόπο να χωρέσει και στα πιο απίθανα μέρη, όπως απέδειξε και το τρέιλερ της «Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας», στο οποίο ο Σκρουτζ τσακίζει κάτι σταλακτίτες. Έτσι και στον «Σέρλοκ Χολμς»ενώ η δράση κινηματογραφείται ως πρωτεύον συστατικό του έργου, η δράση του νου κρίνεται από τον Ρίτσι ως κινηματογραφικά δευτερεύουσα. Οι επαγωγικοί συλλογισμοί του Χολμς δεν είναι το κέντρο βάρους της ταινίας. Παρουσιάζονται πολύ λιγότερο ως πορείες σκέψης από ένα σημείο σε ένα άλλο και πολύ περισσότερο ως αλήθειες, τις οποίες σχεδόν εξ αποκαλύψεως κατέχει ο Χολμς, κάνοντάς μας που και που την τιμή να μοιραστεί μαζί μας. Όλα τα μυστήρια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα λυθούν, αλλά το εγκεφαλικό παιχνίδι της επίλυσής τους δεν φαίνεται να συναρπάζει τον Ρίτσι. Η περιπέτεια της σκέψης κρίνεται μη επαρκώς περιπετειώδης και αντικαθίσταται με τη συνήθη κινηματογραφική περιπέτεια.

Η Ρέιτσελ Μακ Άνταμς έχει δείξει ήδη δείγματα χαμαιλεοντικής αντι-τυποποίησης και πείθει πως θα το παλέψει το πράγμα ακόμη και στο πιο κλειστά ανδροκρατούμενο επάγγελμα των αρχών του 21ου αιώνα (το χολιγουντιανό πρωταγωνιστιλίκι), αλλά ερμηνευτικά η ταινία ανήκει βέβαια στον άρτι βραβευθέντα με Χρυσή Σφαίρα, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, έναν ηθοποιό που ενώ την έχει την μανιέρα του και ενώ αναμφίβολα την χρησιμοποιεί, δεν την αφήνει να κάνει όλη τη δουλειά (όπως συμβαίνει πολύ συχνά με ιερά τέρατα τύπου Νίκολσον και Ντε Νίρο), αλλά την τιθασεύει, τη διαφοροποιεί και τελικά με την παρουσία του και τη σπίθα του βλέμματός του συντελεί σημαντικά στο να σε πάρει η ταινία με το μέρος της. Προς την κατεύθυνση αυτή βοηθά και η μουσική του Χανς Τσίμερ που «μορικονίζει» (ειδικά σε αυτό το κομμάτι) ή, ακριβέστερα, παντρεύει Μορικόνε με Ντάνι Έλφμαν.

Η ταινία είναι ολοζώντανη, ναι, φρέσκια, ναι, γυρισμένη με κέφι, ναι, αλλά όταν τελειώσουν οι δυο πολύ ευχάριστες ώρες της συνειδητοποιείς ότι δεν άφησε πίσω της τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από αυτές τις δύο ευχάριστες ώρες. Και αν το τίποτα λιγότερο δεν είναι καθόλου αυτονόητο και αμελητέο, το τίποτα περισσότερο είναι αυτό που κάνει τον Γκάι Ρίτσι να μην είναι Ταραντίνο, να μην είναι αληθινός δημιουργός.

Το 2003, κατά το βομβαρδισμό του Ιράκ, τα λιοντάρια το σκάνε από το ζωολογικό κήπο και, μέσα στη μισογκρεμισμένη Βαγδάτη, αναγκάζονται πρώτη φορά να κυνηγήσουν για να επιβιώσουν. Τέσσερα εξημερωμένα λιοντάρια αντιμέτωπα με τη φύση τους.
Μια ιστορία εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα γίνεται θεατρική παράσταση με μουσική, τραγούδια και τεχνικές κόμικς, καρτούν και 3D animation.

Μια συνάντηση φίλων που προσδοκούν να γιορτάσουν το αντάμωμά τους ύστερα από πολύ καιρό. Οι μουσικές τους ξυπνούν μνήμες και παντρεύουν το χτες με το σήμερα. Ο Χρίστος Τσιαμούλης και η Καίτη Κουλιά μάζεψαν την παρέα τους που αποτελείται από τους Κυριάκο Γκουβέντα (βιολί), Σωκράτη Σινόπουλο (λύρα), Κατερίνα Παπαδοπούλου (φωνή), Γιώργο Μακρή (γκάιντα), Μάριο Παπαδέα και Στέλλα Βαλάση (σαντούρι), Κώστα Μερετάκη και Βαγγέλη Καρίπη (κρουστά), Γιώργο Χρονόπουλο (κιθάρα). Το χορό οδηγεί ο Στέφανος Γανωτής.

Στο σπίτι μιας φαινομενικά αξιοπρεπέστατης βρετανικής μεσοαστικής οικογένειας, το πένθος για το θάνατο της οικοδέσποινας δεν εξελίσσεται ακριβώς με τον  πρέπον και αναμενόμενο τρόπο.. Σατανικές νοσοκόμες, βλάσφημοι ληστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί και ένα βουνό χαρτονομίσματα που δεν βρίσκει μέρος να κρυφτεί, δημιουργούν ντελιριακές καταστάσεις και μακάβριες ανατροπές σε μια πανέξυπνη παρωδία ιστορίας μυστηρίου. 
Το  έργο αυτό του Joe Orton, πάντα επίκαιρο και πολιτικό, λειτουργεί σαν μια σάτιρα της ίδιας της ανθρώπινης φύσης: της απληστίας, της μικρότητας, της τάσης προς το έγκλημα και το χάος, της αυθαιρεσίας της εξουσίας, της τυφλής υποταγής. Όλα αυτά βέβαια δοσμένα με καυστικό χιούμορ από το πραγματικά αναρχικό ταλέντο του Orton. Σαν αυθεντικός φαρσέρ, στη σύντομη και θυελλώδη καριέρα του διακήρυξε πως η κωμωδία είναι όπλο πιο επικίνδυνο από την τραγωδία («εξού και οι τύραννοι την υποβλέπουν» έλεγε) όπως και οι λέξεις πιο δραστικές από το πράττειν.  Χαρακτηρίστηκε «Όσκαρ Ουάιλντ των 60’s», αλλά ακόμα και σήμερα είναι εντυπωσιακό πόσο εύστοχα παραμένουν τα καταιγιστικά σε δράση έργα του, που μοναδικά ισορροπούν ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα.

Ένα δευτερόλεπτο μετά κοιτώ το εισιτήριο μου… Ψάχνει μια θέση για την παράσταση του Τζέιμς Τιερέ (James Thierree)... Μόλις βγω στην επιφάνεια της γης, τουλάχιστον τριάντα άτομα κρατάνε τα ίδια πανομοιότυπα άσπρα χαρτάκια. Μάταια...τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί εδώ και μήνες... κι εγώ είμαι απλώς τυχερή, η φίλη μου είχε αρχικά άλλο συνοδό, ο οποίος, ευτυχώς για μένα, πούντιασε,-βλέπετε η πόλη του φωτός παρά τη διεθνή ακτινοβολία της παραμένει παγωμένη...
Η παράσταση του Τζέιμς Τιερέ, άρτια και ονειρική, δικαιολογεί απόλυτα τον ενθουσιασμό του κοινού. Μόνος στη σκηνή με συντρόφους κυρίως θαλάσσιες υπάρξεις αλλά και πλάσματα χιμαιρικά, σ’ ένα σπίτι-καράβι με πανιά, μας ταξιδεύει σε τόπους σκοτεινά παραμυθένιους...
Στο πρόγραμμα της παράστασης γράφει : « Θα ήθελα σήμερα, σ’αυτή τη σελίδα, να μη σας διηγηθώ την ιστορία του Ραούλ. Μου επιτρέπετε...; Θα ήθελα αυτό το βράδυ να σας μεταμορφώσω σε σκιές και να σκορπίσω  σαν τον τσουχτερό άνεμο στα πρόσωπα σας, το εύθραστο σκηνικό μου... Με παρακολουθείτε;...»  Και καταλήγει  «καθώς δεν ελέγχω τίποτα πραγματικά. Αλλά και τίποτα δε μας ελέγχει. Τουλάχιστον, το ελπίζω... »

Η εξομολόγηση ενός μοναχικού ανθρώπου στο κέντρο μιας ουτοπίας θα μπορούσε να είναι η ιστορία του Ραούλ. Ο Τζέιμς Τιερέ διεκδικεί επάξια το ρόλο του δημιουργού ενός ονειρικού θεάτρου -χάρη επίσης στις φανταστικές υπάρξεις που κατασκευάζει η μητέρα του Victoria Chaplin- αλλά κι εξίσου απαιτητικού σε σωματικό επίπεδο. Αρχικά, ακροβάτης, κλόουν δεν εγκαταλείπει το αγαπημένο του τσίρκο, το στολίζει με χορευτικά βήματα που απαξιώνουν τη βαρύτητα.
Η μουσική του Βιβάλντι και του Σούμπερτ συνοδευόμενη από ηλεκτρικές ενορχηστρώσεις εντείνει τη συγκινησιακή δυναμική της παράστασης, η οποία ωστόσο δεν παύει να διανθίζεται από κωμικά επεισόδια άξια του oνόματος του παππού Σαρλό.

Από τον εντυπωσιακό μηχανικό εξοπλισμό του «Raoul » στην παντοδυναμία των αντικειμένων του « L’immediat » το τσίρκο δείχνει την επιρροή του άψυχου κόσμου στη ζωή μας – τελικά ίσως όχι και τόσο άψυχου, τουλάχιστον όσον αφορά τις δυο παραστάσεις. Αν και η παράσταση του Camille Boitel (Καμίγ Μπουατέλ) μπορεί να φαίνεται πιο ανάλαφρη και αστεία καταστροφική, δεν παύει κι αυτή με τον τρόπο της να αντικατοπτρίζει το παρόν και την αποτυχία του σύγχρονου ανθρώπου να ορίσει τη ζωή του. Επί σκηνής, ένα πλήθος από αντικείμενα, ξεβρασμένα στην ξηρά σαν από ναυάγιο, σπασμένες καρέκλες, ξεκοιλιασμένα στρώματα, καταστραμμένα ντουλάπια. Και οι κάτοικοι αυτού του κόσμου, ναυαγοί ενός κόσμου σε αποσύνθεση συνεχίζουν παρά τις δυσκολίες, ισορροπώντας στο κενό –λαμπερή στιγμή το σόλο του Αldo Thomas- πέφτοντας συνεχώς, σκοντάφτοντας ακατάπαυστα.
Ο Καμίγ Μπουατέλ,ο οποίος συμμετείχε παλαιότερα στην παράσταση του Τιερέ « La Symphonie du Hanneton» (2003), στήνει μια παράσταση καταστροφική που προκαλεί με τη ζωντάνια και τη φαντασία της. Όλη η ομάδα συνδράμει σε απολαυστικές στιγμές, αστείρευτης φαντασίας και ανεξάντλητης ενέργειας.

Έτσι λοιπόν στο χιονισμένο Παρίσι, ζεσταίνεται η ψυχή και γοητεύεται ο οφθαλμός, δυο παραστάσεις θεάτρου-τσίρκου που εμπεριέχουν άπειρα βήματα χορού και ομορφαίνουν τον κόσμο των παραστατικών τεχνών.
Αν συναντήσετε στο δρόμο σας αυτές τις ευφάντατες και μαγικές παραστάσεις, καθώς θα ταξιδεύσουν μετά το Παρίσι στη Γαλλία και στο εξωτερικό, μην τις χάσετε.

Μια κομψή γυναίκα με καλή καταγωγή ταξιδεύει σε μια φτωχή χώρα και ξαφνικά αρρωσταίνει. Καθώς ο πυρετός της ανεβαίνει, η αφηγήτρια ταράζεται συναισθηματικά και αρχίζει να εξετάζει με σπαρακτική ειλικρίνεια τον αντίκτυπο που είχε η καλή της ζωή στην πορεία του κόσμου. Το έργο «The Fever»  του διάσημου ηθοποιού και συγγραφέα Wallace Shawn είναι αναμφίβολα, το πιο δυνατό πολιτικό κείμενο των τελευταίων δεκαετιών. Η Αθανασία Καραγιαννοπούλου, συνεχίζοντας  την πορεία που ξεκίνησε με το «Μαρξ  στο Σόχο» του Χάουαρντ Ζιν , ζητά από τη Νάντια Μουρούζη να ξετυλίξει τις άλλοτε κωμικές, άλλοτε τραγικές εικόνες του «The Fever», συνοδεύοντάς την στη “Σκηνή” του Χώρου Ιστορικής Μνήμης. Με εξαιρετικό χιούμορ και οικείες περιγραφές, η ηρωίδα (ή ηρωίδες;) θυμίζουν σε κάθε θεατή, τον ίδιο του τον εαυτό που ξεγελιέται πως βοηθά τους αδυνάτους, κάνοντας εύκολες φιλανθρωπίες, παρατηρώντας με συμπόνια τους φτωχούς, ή τάζοντας μια καλύτερη ζωή  στους πονεμένους του κόσμου. Ο Wallace Shawn δεν προτείνει λύσεις. Στρέφει τον καθρέφτη καταπάνω μας και μας προκαλεί για μια φορά έστω, να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια και να μάθουμε την απίστευτη ιστορία των ανθρώπων που δούλεψαν σκληρά για την  κάθε μικρή μας ή μεγάλη απόλαυση.

«Πρέπει να γιορτάζουμε τη ζωή. Η ζωή είναι δώρο.»

Η έκθεση περιλαμβάνει μελάνια, (τα περίφημα «ασπρόμαυρα» της σειράς Σίφνος από τη δεκαετία του 1970), ελαιογραφίες με χρώμα από το 2004-09 και λιθογραφίες του καλλιτέχνη. Στους χώρους της έκθεσης, κατάμεστους από φίλους του κορυφαίου έλληνα ζωγράφου, το κοινό ξενάγησε, παρουσία του καλλιτέχνη, ο καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης του ΑΠΘ Αντώνης Κωτίδης, συγγραφέας βιβλίων και άρθρων για τον Τέτση. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης εξέφρασε τη συγκίνησή του για τη θερμή υποδοχή της δουλειάς του και τόνισε χαρακτηριστικά: «η περίοδος με τα ασπρόμαυρα που έκανα είναι ένα βαθύ κομμάτι της ζωγραφικής μου, διότι πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο, με το ασπρόμαυρο , έδωσα περισσότερο χρώμα στη ζωγραφική μου. Παρακαλώ να προσέξετε πόσο πιο πλούσιο είναι το ασπρόμαυρο από το έγχρωμο. Συνδυάζεται μάλιστα και με την περίοδο της χαρακτικής όταν ένιωθα ότι το ένα εισχωρούσε στο άλλο …».
 Τα μελάνια έχουν σημαντική θέση στο έργο του καλλιτέχνη αλλά και όλης της μεταπολεμικής ζωγραφικής στην Ελλάδα. Τα έργα με λάδι αποτελούν εκλεκτά δείγματα της γραφής του Τέτση η οποία , ενώ διατηρεί τα σταθερά χαρακτηριστικά της, διαρκώς ανανεώνει το εκφραστικό της περιεχόμενο .
Ο  καθηγητής Α. Κωτίδης  ξεναγεί το κοινό στους χώρους της έκθεσης την Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου στις 7.30 το απόγευμα.

Ο Ισπανός ποιητής Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα περιγράφει το τελευταίο θεατρικό του έργο, «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα», ως  «δράμα ανδαλουσιανού ερωτισμού».
Το θέατρο-εργαστήριο "Μαύρη σφαίρα", που στεγάζεται σε έναν underground χώρο, καταφύγιο πολέμου κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, με διατηρημένα  όλα τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του, έχει το προνόμιο να συνταιριάζει μοναδικά, σ’ αυτή την παράσταση, τις ατμόσφαιρες χωροχρόνου του έργου και του τόπου πραγμάτωσής του.
Το αρχετυπικό ανδρογύναιο της ευνουχιστικής μάνας και μαυροφορεμένης χήρας Μπερνάρντα,  που πρέπει να κρατήσει τα ηνία,  η  αλλοιωμένη και απωθημένη ερωτική επιθυμία, που ενσαρκώνεται απ’ τις κόρες της,  η τρέλα,  το πάθος,  η ποίηση, ο θάνατος σέρνονται μες στο καταφύγιο, σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές, σαν νεραϊδοπατήματα δολοφονημένων ξωτικών  που επιστρέφουν για να κατασπαράξουν ζωές  και συνειδήσεις.

Η έκθεση εντάσσεται στα πλαίσια των ετήσιων εκθέσεων των Kalfayan Galleries που έχουν ως στόχο την προώθηση και προβολή του έργου σημαντικών εκπροσώπων της ελληνικής τέχνης.  Ευρύτερα γνωστός για το γλυπτό του “Η Κοιμωμένη” που βρίσκεται στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών και το οποίο έφτιαξε το 1877 σε νεαρή ηλικία, ο Γιανούλης Χαλεπάς (1851-1938) είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες γλύπτες. Γεννημένος στη Τήνο, έναν τόπο με μεγάλη παράδοση στη μαρμαρογλυπτική, ο Χαλεπάς έζησε μια τρικυμιώδη ζωή, ενώ για 13 χρόνια παρέμεινε έγκλειστος στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας. Το 1901 επέστρεψε στην Τήνο, αλλά δε δούλεψε παρά μόνο μετά από  το θάνατο της μητέρας του το 1916. Από αυτή την περίοδο έχει διασωθεί μεγάλος αριθμός σχεδιών και προπλασμάτων σε πηλό, από τα οποία όμως κανένα δεν έγινε σε μάρμαρο.
Με σπουδές στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και αργότερα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, τα πρώιμα έργα του είναι επηρεασμένα από το συντηρητικό πνεύμα που επικρατούσε στα τέλη του 19ου αιώνα. Στη συνέχεια όμως απορρίπτει τον ακαδημαϊσμό, γίνεται πιο τολμηρός, και επικεντρώνεται στη διερεύνηση της φόρμας και της σύνθεσης, δημιουργώντας έργα μεγάλης εκφραστικότητας. Το μοναδικό ταλέντο του και η δημιουργικότητά του τον κατατάσσουν μεταξύ των κορυφαίων Ελλήνων καλλιτεχνών.
Η θεματογραφία του αντλεί συχνά έμπνευση από την Ελληνική μυθολογία, ενώ περιλαμβάνει επίσης αλληγορίες, θρησκευτικά θέματα και πορτρέτα. Η έκθεση στην Kalfayan Galleries δείνει την ευκαιρία στο κοινό να γνωρίσει καλύτερα το πολυδιάστατο έργο του καλλιτέχνη, το λαβύρινθώδη κόσμο της φαντασίας του και τον τρόπο που αυτός μεταφράστηκε σε εικαστικό έργο. Στο έργο του Χαλεπά μπορεί κάποιος να διακρίνει την εξελικτική πορεία της ελληνικής τέχνης από τον ακαδημαΐσμό του 19ου στην εκφραστικότητα του 20ου αιώνα. Ένα ευρύ φάσμα του έργου του καλλιτέχνη παρουσιάστηκε στην αναδρομική έκθεση στην Εθνική Γλυπτοθήκη το 2007. Το 2009 σχέδια και γλυπτά του Χαλεπά παρουσιάστηκαν στην 2η Μπιενάλε της Αθήνας.

Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά από τη Γαλλική επανάσταση, ο Μαρκήσιος ντε Σαντ σκηνοθετεί στο άσυλο του Σαραντόν την ιστορία της δολοφονίας του πρωταγωνιστή της επανάστασης, Ζαν Πωλ Μαρά, με ηθοποιούς τους ίδιους τους τροφίμους του ασύλου. Βήμα βήμα, καθώς εξελίσσονται στη «σκηνή» τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία του Μαρά, τα όρια ανάμεσα στην παράσταση και την πραγματικότητα γίνονται δυσδιάκριτα και το έργο μετατρέπεται σε ένα αιχμηρό και επίκαιρο σχόλιο για την επανάσταση και τη σύγκρουση της ατομικής ελευθερίας με το ιστορικό και κοινωνικό καθήκον.

Από την Πέμπτη 14 Ιανουαρίου, οι encardia, ξεπερνώντας όπως πάντα τα όρια της γιορτής αλλά και των εκπλήξεων, μας καλούν σε επτά μοναδικές βραδιές, σε επτά θεραπευτικές παρεμβάσεις για το χρόνο που αρχίζει και για τα χρόνια που έρχονται.

Ασυγκράτητοι μουσικοί και αεικίνητες χορεύτριες, τραγουδούν χορεύουν και ανασυνθέτουν μοναδικά μουσικές και τραγούδια ελληνόφωνα της Κάτω Ιταλίας. Με κιθάρες, ντέφια, ακορντεόν, φυσαρμόνικες, καστανιέτες, μαντολίνα και νταούλια, με τραγούδια, χορούς και θρύλους του ιταλικού Νότου, οι encardia υπόσχονται μία σειρά από εκρηκτικές νύχτες γεμάτες κέφι, χορό, συγκίνηση και ψυχή.

Κάθε βραδιά Πέμπτης θα είναι διαφορετική, κάθε βραδιά θα κρύβει και μία έκπληξη, καθώς στη σκηνή της Αυλαίας μαζί με τους encardia θα ανεβαίνουν κατά περίπτωση ξεχωριστοί φίλοι και συνεργάτες, δίνοντας τη δική τους λάμψη στις νύχτες της γιορτής: Ο Νίκος Ξυδάκης, η Καίτη Κουλιά, ο Κώστας Θωμαΐδης, ο Βασίλης Λέκκας, o καραγκιοζοπαίχτης Ιάσων Μελισσηνός, το θέατρο κούκλας «Κιβωτός Μύθων» και ο ηθοποιός Ηλίας Λογοθέτης συμμετέχουν αποφασιστικά στην «πρόκληση» των encardia.

Ο Έντγκαρ και η Άλις ζουν σε ένα απομονωμένο νησί του Σουηδικού αρχιπελάγους.  Εκείνος είναι λοχαγός, εκείνη ήταν ηθοποιός αλλά τα έχει παρατήσει.  Πλησιάζει η 25η επέτειος των γάμων τους και εκείνοι ασφυκτιούν μέσα στο μικρόκοσμό τους.  Δεν κάνουν παρέα με άλλους ανθρώπους στο νησί, έχουν στείλει τα παιδιά τους στην πόλη για να σπουδάσουν και με κάθε τρόπο πληγώνουν ο ένας τον άλλο, κάτι που δεν εμπεριέχει απαραίτητα κακία, είναι στοιχείο της σχέσης τους.
Η έλευση του Κουρτ, εξαδέλφου της Άλις, στο νησί θα περιπλέξει την κατάσταση.  Ο Κουρτ έχει έρθει να αναλάβει προϊστάμενος του λοιμοκαθαρτηρίου.  Τους τρεις τους, τους δένει ένα κοινό παρελθόν και πιθανότατα διάφορα μυστικά, λιγότερο ή περισσότερο ένοχα. Ο Κουρτ θα ενταχθεί για στο μικρόκοσμο του ζευγαριού.  Οι καταστάσεις θα οδηγήσουν και τους τρεις σε ακραίες επιλογές.  Η αλήθεια και το ψέμα, ο θάνατος και η ζωή, αρχίζουν να μπερδεύονται.  Οι ισορροπίες θα ανατραπούν, ωστόσο λίγα πράγματα θα αλλάξουν.

Σημείωμα σκηνοθέτη
Ο Έντγκαρ και η Άλις.  Ένα ζευγάρι σε ένα απομονωμένο νησί, χωρίς φίλους και κοινωνικές επαφές.  Μοιάζουν να αλληλοσπαράσσονται μέρα-νύχτα.
Ο Κουρτ. Ο ξάδελφος, και αργότερα –ή μήπως και παλαιότερα;– ο εραστής της Άλις.  Μοιάζει άλλοτε για θύμα τους και άλλοτε για εισβολέας στη ζωή τους.
Διαβάζοντας το έργο του Στρίντμπεργκ η αίσθηση που είχα είναι ότι ο συγγραφέας δε θέλει λύσεις.  Αν τις ήθελε θα τις έδινε.
Ένας χορός για τρεις, αινιγματικός, σε μια παράσταση που επίσης δε θέλει να λύσει τα αινίγματα, αλλά να τα προβάλλει.  Η προσπάθειά μας ήταν να βρούμε τους τρόπους με τους οποίους ο συγγραφέας προβάλλει αυτά ακριβώς τα αινίγματα και να τους αναδείξουμε.
..

«Νομίζουμε ότι ζούμε ‘μοναδικά’ αλλά βαδίζουμε “στα χνάρια των κουτσών”, επαναλαμβάνοντας τις ζωές των άλλων. Οι φευγαλέες στιγμές που, παρότι αδιόρατες, περιγράφουν καταστάσεις και χαρακτήρες. Μια σειρά από σκηνογραφημένα γλυπτά που στόχο έχουν να τονίσουν αυτό που ο καθένας παρατηρεί αλλά δεν το βάζει σε λόγια. Παλιότερα και νέα έργα από σίδερο σκουριασμένο, ή μάλλον από σκουπίδια.» Έβης Χρήστου.

Mία νεαρή jazz πιανίστα και τραγουδίστρια, λάτρης της Billie Holiday, έχει από μικρή το «κουσούρι» ν’ ακούει φωνές, να κάνει ατελείωτες συζητήσεις με φανταστικούς συνομιλητές .
Βρίσκεται στη Ν. Υόρκη, την πόλη όπου η jazz μουσική  είναι ακόμα ζωντανή και περιπλανιέται στους δρόμους της. Αναβιώνει στιγμές από την ζωή της αγαπημένης της Lady Day, που την ξεναγεί στη χώρα του swing, του bop, όλων των ποταμών της jazz, αλλά και στις μνήμες της ζωής της, στα κλαμπ  όπου πρωτοεμφανίστηκε, εκεί που έγραψε το Strange fruit, την πιο σπαραχτική κραυγή της.
Η νεαρή ηρωίδα  που δουλεύει σαν σερβιτόρα και βρίσκεται σε κατάθλιψη, καταφέρνει  ν΄αναπτερώσει το ηθικό της μέσα απ΄αυτόν το φανταστικό διάλογο με την Billie.
Η «συνάντησή» τους όμως σύντομα παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις, όταν μια μαύρη γάτα που μιλάει άπταιστα αγγλικά διαβεβαιώνει τη φίλη μας πως είναι μετενσάρκωση της Billie Holiday.
Την παρασέρνει σ΄ένα φανταστικό και συγχρόνως κωμικό ταξίδι στο παρελθόν της διάσημης τραγουδίστριας, σ΄ένα χωροχρόνο όπου η ζωή κι ο θάνατος συγχέονται. Οι πεθαμένοι δεν είναι τόσο πεθαμένοι ούτε οι ζωντανοί εντελώς ζωντανοί.

Μια από τις πιο δημοφιλείς σωζόμενες τραγωδίες επιλέγεται και ανεβαίνει σε κλειστό χώρο, με οδηγό τη σκληρή διαχρονικότητά της. Τα δεινά του πολέμου και η συμφορά της προσφυγιάς δεν έχουν εγκαταλείψει την ανθρωπότητα από τον καιρό του τρωικού πολέμου μέχρι σήμερα και, δυστυχώς, δε γνωρίζουν γεωγραφικά σύνορα. Κάθε εξουσία που ασκείται με αλαζονεία είχε, έχει και θα έχει ολέθριες συνέπειες για τους λαούς.
Ο Ευριπίδης, στα 415 π.Χ., επιλέγει να μιλήσει για όλα αυτά μέσα από τη ματιά των αιχμάλωτων γυναικών της Τροίας, που ετοιμάζονται, σκλάβες πια, να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να ακολουθήσουν τους νικητές Έλληνες σε μια νέα, άγνωστη πατρίδα. Η οξύτητα της καταγγελίας παράλληλα με τη συγκινητική ποιητική ευαισθησία, αναδεικνύουν το έργο σε ένα από τα αριστουργήματα όχι μόνο του αρχαίου δράματος, μα και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Δύο χρόνια μετά την παρουσίαση της ατομικής του έκθεσης με θέμα τον ομηρικό ήρωα Έκτορα, ο  Γιάννης Αντωνόπουλος συνεχίζει να εμπνέεται από την Ιλιάδα παρουσιάζοντας αυτή τη φορά μια ενότητα έργων με θέμα την Πενθεσίλεια,  τη βασίλισσα των Αμαζόνων και κόρη του Άρη και της Οτρήρης. 
 Η Μελίτα Εμμανουήλ, Καθηγήτρια Ιστορίας της Τέχνης  στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε. Μ.    Πολυτεχνείου, γράφει μεταξύ άλλων για το έργο του Γιάννη Αντωνόπουλου: 'Ο Αντωνόπουλος με συνέπεια και αυστηρότητα ακολουθεί πάντοτε το δύσκολο και μοναχικό δρόμο που χάραξε από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα. Μέσα όμως από την τελευταία του πορεία με αφορμή την ιστορία της  Πενθεσίλειας,  αποδεικνύεται και συγκινητικά νεανικός, αφού μας δείχνει ότι η διαχρονική αξία του ηρωικού έπους μπορεί να είναι αδιασάλευτη, πιο σημαντική όμως είναι η  έρευνα των πλαστικών μέσων και η καθαρή ζωγραφική.
Ο Γιάννης Αντωνόπουλος γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1948. Έχει παρουσιάσει 25 ατομικές εκθέσεις.  Αυτή θα είναι η τέταρτη ατομική του έκθεση στην αίθουσα τέχνης  εκφραση- γιάννα γραμματοπούλου¨. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις με τελευταία τη συμμετοχή του στην ART ATHINA 09.

Σ’ αυτή την έκθεση ο Κώστας Βρούβας συνεχίζει την πορεία της έρευνας που εδώ και χρόνια χάραξε, δημιουργώντας μεγάλες ενότητες έργων και installations, πάνω στα όρια που του θέτει το θέμα που διαπραγματεύεται: ο χώρος και ο χρόνος.
Στην εργασία του αυτή, όπως και στις προηγούμενες, αναπτύσσει στο χώρο ένα είδος «ορχήστρας», μέσα από το οποίο η οπτική περιδιάβαση του θεατή παραλληλίζει «το χρόνο τον αληθινό», με τον ρυθμικό (μουσικό) χρόνο του «Ήχου» και των διαδρομών του.
Στις γλυπτικές του συνθέσεις, αποτελούμενες από σίδερο, ξύλο και λοιπά υλικά, ενσωματώνει αυτούσια στοιχεία ηχητικών οργάνων, όπως μικρόφωνα, κόρνες, τρομπέτες, διαπασών, καθώς και σκαπτικά τρυπάνια – εργαλεία τα οποία συνθέτουν τα πλήκτρα ενός πιάνου-πάγκου εργασίας.
Όλα αυτά τα στοιχεία δηλώνουν «Ήχο», έναν «ήχο» σε παύση, έγκλειστο, που αναζητά την φυγή και τη δύναμη της φωνής του μέσα από την σιωπή του.
Πρόκειται για ένα «μουσικό σύνολο» σιωπής, που οργανώνει έναν άδειο χώρο, μέσα από τα επίσης άδεια ηχητικά όργανα που η λειτουργία τους, (ο «Ήχος»), είναι η νοητή πορεία του χρόνου μέσα στο χώρο.
Η θέαση των έργων του μετατρέπεται σε μία ενιαία βιωματική εμπειρία. Ο καλλιτέχνης αισθάνεται τους ανθρώπους να περιπλανιόνται σε έρημους χώρους σιωπηλούς και αδιέξοδους, να αναζητούν ο ένας με τον άλλον την επαφή και την επικοινωνία, για να συμπορευτούν μαζί με το αθόρυβο βήμα του χρόνου σε μία πορεία περιπετειώδη και ανεξήγητη μέσα στο χώρο, προσπαθώντας να της δώσουν νόημα.

Η τελευταία ταινία των αδελφών Κοέν ξεκινά με μια εισαγωγή φαινομενικά άσχετη με την υπόλοιπη ταινία, μια εισαγωγή που έχει ρόλο δραματουργικά ανάλογο με την εισαγωγή του «Magnolia». Στην Ανατολική Ευρώπη του 19ου αιώνα Εβραίος γυρνά το βράδυ σπίτι. Μάντεψε ποιός μου μίλησε στο δρόμο, λέει στη γυναίκα του. Ποιός; Ο τάδε. Είμαστε καταραμένοι, έχει πεθάνει από τύφο πριν τρία χρόνια, του εξηγεί. Η πόρτα χτυπά. Ο άντρας τον έχει καλέσει για σούπα. Είσαι φάντασμα, είσαι ντιμπούκ, λέει στον ξένο η γυναίκα. Όχι, είχα αρρωστήσει με τύφο, αλλά έγινα καλά, της απαντά. Η γυναίκα τον μαχαιρώνει. Ο ξένος φεύγει από το σπίτι μέσα στη χιονισμένη νύχτα, ενώ μια κόκκινη κηλίδα εμφανίζεται κάτω από τη μαχαιριά. Θα μας συλλάβουν, λέει ο άντρας. Απαλλαγήκαμε από το κακό το πνεύμα, λέει η γυναίκα. Ποιός έχει δίκιο; Δυο διαφορετικοί παρατηρητές - δυο διαφορετικές θέσεις του ξένου: η γυναίκα παρατηρεί ένα νεκρό, ο άντρας ένα ζωντανό. Τι ήταν τελικά ο ξένος, ζωντανός ή νεκρός; Στους τίτλους εμφανίζεται ως ντιμπούκ με ερωτηματικό.

Η κυρίως ιστορία της ταινίας αρχίζει με την κάμερα να βγαίνει μέσα από ένα αυτί, σαν στο «Μπλε Βελούδο», κι ενώ ακούγεται το «Don΄t you want somebody to love» (στίχοι του οποίου θα χρησιμοποιηθούν αργότερα από υπέργηρο ραββίνο, εκεί που η ποπ κουλτούρα συναντά ειρωνικά το απόσταγμα σοφίας και υπερχιλιετούς παράδοσης, σε μια χαρακτηριστικά κοενική σκηνή). Ο Λάρι Γκρόπνικ είναι καθηγητής Φυσικής στη Μινεζότα των τελών της δεκαετίας του 60. Τον βλέπουμε να διδάσκει τη γάτα του Σρέντιγκερ και την «Αρχή της Αβεβαιότητας». Η ως τώρα τακτοποιημένη ζωή του αρχίζει να καταρρέει, αφού -μεταξύ άλλων πολλών- ένας φοιτητής προσπαθεί να τον δωροδοκήσει κι ο πατέρας του φοιτητή να τον εκβιάσει (με διαλόγους από τους καλύτερους στην καριέρα των Κοέν), η γυναίκα του θέλει να τον χωρίσει γιατί αγαπά οικογενειακό γνωστό, η γυναίκα και ο γνωστός θέλουν να τον ξεσπιτώσουν, ο αδελφός του μπλέκεται στην μια μετά την άλλη πανάκριβη και ντροπιαστική δικαστική περιπέτεια, ενώ η επικείμενη μονιμοποίησή του στο Πανεπιστήμιο κινδυνεύει από ανώνυμα συκοφαντικά γράμματα.

Κι ενώ η κατάρρευση του ήρωα εξελίσσεται, κι ενώ με το ίδιο υλικό, τον ίδιο πλούτο παραμέτρων, δευτερευόντων χαρακτήρων και πιθανών πλοκών που έχουν στήσει, η ιστορία τους θα μπορούσε να είχε πάρει δέκα διαφορετικές κατευθύνσεις, έρχεται το τέλος της ταινίας. Δεν το προβλέπεις με τίποτα, δεν είναι προϊόν κλιμάκωσης, είναι εντελώς απότομο, εκεί που περιμένεις να δεις τι θα γίνει με τον βασικό της ήρωα ξαφνικά με το πιο απροσδόκητο πλάνο το πιο απροσδόκητο φινάλε. Ένα φινάλε που έρχεται από το πουθενά, από το βάθος του ορίζοντα, ένα φινάλε που πιστεύω ότι θα εκτιμηθεί περισσότερο με το πέρασμα των χρόνων και θα αποκτήσει εξέχουσα θέση στη φιλμογραφία των Κοέν, ένα φινάλε που παράλληλα όμως θα ξενερώσει όσους δουν την ταινία ανυποψίαστοι επειδή βόλευε η ώρα στο μουλτιπλέξ και θα τους επιβεβαιώσει την υποψία ότι έβλεπαν μια ταινία φευγάτη (ας σημειωθεί ότι το τέλος της αμέσως προηγούμενης ταινίας τους -του «Καυτού Απόρρητου»- είναι ακόμη πιο αντισυμβατικό, αφού την κορύφωση της δαιδαλώδους πλοκής του αντί να τη βλέπουμε να διαδραματίζεται με εικόνες, απλώς την ακούμε να την διηγείται ένας δευτεραγωνιστής σε έναν άλλο αδιάφορα και υπηρεσιακά, λες και ό,τι βλέπαμε σε όλη την ταινία δεν είχε σημασία).

Το τέλος του «Σοβαρού Ανθρώπου» αφήνει ανοιχτό το τι θα γίνει με δύο από τους ήρωες της ταινίας, που η ζωή τους βρίσκεται σε κίνδυνο για διαφορετικούς λόγους. Τι θα τους συμβεί μετά το τέλος της; Θα ζήσουν ή θα πεθάνουν; Όσο δεν τους παρατηρούμε εμείς ως θεατές, όσο σαν τον παρατηρητή της γάτας του Σρέντιγκερ δεν έχουμε τη δυνατότητα να ανοίξουμε το κουτί και να δούμε, θα παραμένουν ταυτόχρονα ζωντανοί και νεκροί. Αν στο «Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» ο Μπαρδέμ - Τύχη, ο Μπαρδέμ - Χάος έκρινε τη ζωή των υποψηφίων θυμάτων του από το κορώνα - γράμματα, εδώ οι Κοέν κλείνουν την ταινία τους με το κέρμα στον αέρα. Χωρίς τη δική μας παρατήρηση, με το έργο να τελειώνει στο σημείο που τέλειωσε, το κουτί με τη γάτα δεν ανοίγει, η υπέρθεση της δεν αίρεται, οι ήρωες μένουν ταυτόχρονα ζωντανοί και νεκροί: πρόκειται για μια κβαντική κατάσταση στην οποία είναι λίαν αμφίβολο αν έχει ξανατοποθετηθεί συνειδητά κινηματογραφικός ήρωας.

Εκτός από τον μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο υπάρχει και ο κοενικός κόσμος, ένας κόσμος στον οποίο τα παράδοξα της φυσικής γίνονται υπαινικτική κινηματογραφική πρώτη ύλη, ένας κόσμος όπου βασικές αφηγηματικές συμβάσεις αποδομούνται λόγω διαύγειας και όχι λόγω θολούρας, ως προϊόν σεναριακού πλούτου και όχι ως αποτέλεσμα σεναριακής αμηχανίας, ένας κόσμος που οι δημιουργικές τους ελευθερίες γίνονται ολοένα και πιο τολμηρές, ολοένα και πιο συναρπαστικές, ενώ ταυτόχρονα μετατρέπονται σε ολοένα και πιο διακριτικές. Ποιός ο λόγος να τις φωνάζουν; Αφήνουν να τις φωνάξουν κάτι ευτυχείς θεατές, ευτυχείς γιατί ακόμα και λάθος να τους διάβασαν, εκεί ακριβώς που τελειώνει η απόλαυση του δημιουργού αρχίζει η απόλαυση του θεατή: στο έργο που προβάλλεται στην οθόνη. Τους ανήκει η δημιουργία, μας ανήκει η ερμηνεία.

Η μουσική μπροστά. Τρέχει πρώτη, να θυμίσει, να συγκινήσει, να κάψει τη νύχτα. Τραγούδια ακριβά, παλιά και καινούργια, ξεκλειδώνουν τη μνήμη, αναστατώνουν την ψυχή, μπαίνουν στο σώμα. Κι αρχίζει το ταξίδι… Μνήμη, ψυχή και σώμα μια βαρκούλα μικρή σε πέλαγος. Πέντε χρώματα, πέρα από το ηλιοβασίλεμα. Τραγούδια σαν φωτεινά σήματα αναβοσβήνουν στον ορίζοντα, ξεσηκώνουν γη και ουρανό, ενώνουν τους ανθρώπους, τους παίρνουν απ’ το χέρι και τους πάνε σε χώρες μαγικές και ονειρεμένες.

Μαζί με δύο εξαιρετικούς μουσικούς, τον Νεοκλή Νεοφυτίδη στο πιάνο και την Μαριλίζα Παπαδούρη στο βιολοντσέλο η Ηρώ Σαΐα– από τα πρώτα παιδιά της Σπείρας – ξεδιπλώνει το ταλέντο της και «μεταμορφώνεται» σε «Γυναίκα Τριαντάφυλλο» για να ερμηνεύσει  μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια αγάπης, της ελληνικής και διεθνούς δισκογραφίας. Τραγούδια των Μάνου Χατζιδάκη, Γιάννη Σπανού, Σταμάτη Κραουνάκη, Θάνου Μικρούτσικου, Νίκου Αντύπα, Κώστα Καλδάρα, Λένας Πλάτωνος, Νίκου Μαμαγκάκη των Beatles του Sergio Endrigo και πολλών ακόμα.

Τραγούδια παλιά και δικαιωμένα από τον χρόνο, τραγούδια νέα με «άρωμα» τριαντάφυλλου που διάλεξαν ο Σταμάτης Κραουνάκης μαζί με την  Ηρώ Σαΐα. Κάποια  που μας τρυπάνε την καρδιά σαν αγκάθια και άλλα που τη χαιδεύουν τρυφερά όπως τα ροδοπέταλα χαιδεύουν το τρυφερό μάγουλο ενός κοριτσιού.

Μια εκδιωγμένη καλόγρια, ένας πρώην κατάδικος κι ένας αποτυχημένος συγγραφέας καταστρώνουν ένα φιλόδοξο αλλά ριψοκίνδυνο σχέδιο, επιστρατεύοντας σκάνδαλα, βαθυστόχαστη φιλοσοφία και μπόλικη ποπ κουλτούρα. Εξωφρενικά αιρετική, γαργαλιστικά πικάντικη και απελπιστικά σύγχρονη, η βραβευμένη κωμωδία του Μιχάλη Κόκκορη καταγγέλει την παθολογική αναζήτηση της επιτυχίας ως αντίδοτο στην έλλειψη νοήματος ενός κόσμου δέσμιου της εικόνας,  εξαντλώντας τα όρια του παραλογισμού αλλά και της κωμωδίας!
Ένα θεατρικό έργο που μιλάει για την τηλεόραση, όπως δε θα τολμούσε ποτέ η ίδια...
Η Βαλεντίνη (Μαρία Λεκάκη), αφήνοντας πίσω της το μοναστήρι και με ένα μωρό στην αγκαλιά, έρχεται στην πόλη με άγριες διαθέσεις. Γοητευμένη από το σύγχρονο life-style και την ποπ κουλτούρα, βρίσκει στο πρόσωπο της Μαντόνα το πρότυπό της και βάζει σκοπό της ζωής της να την ξεπεράσει. Στο δρόμο της βρίσκονται ένας αποτυχημένος συγγραφέας (Χρήστος Σουγάρης) και ένας πρώην κατάδικος (Ιωσήφ Πολυζωίδης). Οι τρεις μαζί καταστρώνουν και θέτουν σε εφαρμογή ένα «ανορθόδοξο» σχέδιο, με σκοπό να φτάσουν στην κορυφή...
Ήρωες που κινούνται στα άκρα, πρότυπα που ωθούν στα άκρα, μέσα σε έναν κόσμο που έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όριά του.

Είναι μια σπουδή πάνω στην ψυχολογική και τη σωματική βία μέσα από μια μπεκετική αντιμετώπιση που φτάνει μέχρι τα όρια του παραλόγου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που ο Λαγκάρς ήταν λάτρης του Μπέκετ και του Ιονέσκο και μάλιστα πολλά έργα του είναι άμεσες αναφορές σ’ αυτούς τους δύο δημιουργούς.
Μια γυναίκα και ένας άντρας, δύο «τραυματισμένα» άτομα, στο πουθενά, με μόνα αντικείμενα μια καρέκλα, ένα χαλασμένο τρανζίστορ και μια αλυσίδα προσπαθούν να επιβιώσουν και να επιβληθούν ο ένας στον άλλο. Οταν δεν το καταφέρνουν, καταφεύγουν σε ακρότητες που μερικές φορές ξεπερνάνε τα επιτρεπτά όρια. Δύο επιπλέον άτομα θα γίνουν μάρτυρες αυτής της ανείπωτης βίας, δύο άτομα που εκπροσωπούν όλους εμάς, τους εφησυχασμένους θεατές.

Ο Ζαν - Λυκ Λαγκάρς (1957-1995) έγινε γνωστός μετά τον θάνατο του. Δεν είχε τη τύχη του Μπερνάρ - Μαρί Κολτές που τα έργα του έγιναν διάσημα μέσα από τις παραστάσεις του Πατρίς Σερώ. Για τους θεωρητικούς ο Λαγκάρς είναι πολύ ανώτερος του Κολτές, διότι χειρίζεται τη γλώσσα με μοναδική μαεστρία σε αντίθεση με τον Κολτές που έχει μια απλοϊκή αντιμετώπιση του θεατρικού λόγου.

.

Τον τελευταίο καιρό, στους υπόγειους σταθμούς του ΗΣΑΠ, εμφανίστηκε ένα τύπος που ισχυριζόταν πως ήταν ο Μαγιακόφσκι. Πότε έλεγε πως ήταν ο ίδιος ο ποιητής, και πότε το πνεύμα του. Ίσως κάποιοι να τον συνάντησαν, άλλωστε έγραψαν γι’ αυτόν μερικά free press και κάποιες εφημερίδες. Είναι ένας ψηλός με κοντοκουρεμένο μαλλί, και με βλέμμα αλλόκοτο και φευγάτο. Διατεινόταν  πως έρχεται όχι από το παρελθόν αλλά από το μέλλον. Διαπιστώνοντας πως κουβαλάει όλη την ορμή, την έξαψη και την μεγαλοφυή «τρέλα» του Μαγιακόφσκι προτείναμε να συνεργαστεί μαζί μας. 
Το έργο είναι δυναμική σύνθεση δύο μερών. Το πρώτο, προϊόν διακειμενικής σύνθεσης κειμένων-ποιημάτων του Μαγιακόφκσι και άλλων (Αχμάτοβα, Ρίτσος, Κατερίνα Γώγου), αποτελεί προετοιμασία του θεατή για την ιστορική πορεία του ποιητή, τον βίο και την πολιτεία του.
Το δεύτερο αναπτύσσεται γύρω από τη λυρική ποιητική σύνθεση «Σύννεφο με παντελόνια», που λειτουργεί ως αφορμή για να ελευθερωθεί δυναμικά η φαντασία και μέσα από τις αντιφατικά φλεγόμενες εικόνες του έργου του Μαγιακόφκσι, να υψώσει ο θεατής τη δική του κραυγή για το σήμερα.
Στην παράσταση «ζωντανεύουν» ο Μαγιακόφσκι, η παρέα των φουτουριστών, ο Οσκα και η Λίλιαν Μπρικ, οι εκπρόσωποι της τσαρικής λογοκρισίας, η Αννα Αχμάτοβα, ο Γιάννης Ρίτσος, η Γώγου, η γυναίκα με τα δάκρυα….

Σε ένα σκοτεινό σπίτι στην εξοχή έξι παράξενοι χαρακτήρες, καταδικασμένοι από την αρρώστια,  παίζουν ένα ρώσικο παιχνίδι κάτω από τις οδηγίες της αιμοδιψούς ιδιοκτήτριας. Σκοπός του η λύτρωση και νικητής ο νεκρός. Τι γίνεται όμως όταν ένας από αυτούς δεν αισθάνεται πια τόσο μελλοθάνατος; Θα καταφέρει άραγε να φυγαδεύσει τη ναρκοληπτική του αγαπημένη πριν τον πάρουν οι σφαίρες;

Aπλές, καθημερινές ιστορίες των ανθρώπων της δεκαετίας του '60. Σε μια αυλή με γιασεμιά, γαζίες και βασιλικούς, που τώρα πια μοιάζει σαν παραμύθι, οι ήρωες του έργου κυνηγούν το όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Eικόνες δοσμένες με χιούμορ, συγκίνηση αλλά και μαγεία, σε μία παράσταση πλημμυρισμένη από τραγούδια τρυφερά, ερωτικά, χαρούμενα και χορευτικά, που όλοι αγαπήσαμε.

Με το νέο του τραγούδι “Θα Περιμένω” που έχει γίνει ήδη επιτυχία και ακούγεται ολοένα και περισσότερο σε όλα τα ραδιόφωνα της Ελλάδας ο Ησαΐας Ματιάμπα δίνει το παρόν του στα μουσικά πράγματα με το πιο δυναμικό τρόπο.

Ο Ησαΐας είναι ήδη γνωστός εδώ και έξι χρόνια τόσο από το ντεμπούτο άλμπουμ του “Λόγια Που Δεν Ξέχασα” (μέσα από το οποίο έγιναν μεγάλες επιτυχίες τα “Είμαι Καλά”, “Πέρασαν Σχεδόν Δυο Χρόνια”, “Δεν Έφυγε Κανείς”), από τα τραγούδια του δεύτερου άλμπουμ του “Τον Κόσμο Κοιτάζω” (“Αντέχω”, “Μη Φοβάσαι”, “Δεν Θέλω Να Φύγω”) αλλά και από την συνεργασία έκπληξη με τους Goin’ Through μέσα από την οποία προέκυψε το “Σε Μισώ”. Επίσης έχει συνεργαστεί με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, C:Real, Μελίνα Ασλανίδου, Ελένη Πέτα, την Ραλλία Χρηστίδου, τον Νίκο Μίχα, τον Γρηγόρη Πετράκο, την Τάμτα, την Σοφία Στρατή, την Ευσταθία, Κόκκινα Χαλιά κ.ά.

Ο Ησαΐας έχει ετοιμάσει ένα τρίωρο μουσικό πρόγραμμα βασισμένο τόσο σε τραγούδια από την δική του δισκογραφία, διασκευές ελληνικών τραγουδιών αλλά και πολλά τραγούδια από το ξένο ρεπερτόριο. Ερμηνεύει μοναδικά τραγούδια από Ray Charles, James, Jamiroquai, U2, Peter Gabriel, Michael Jackson, Aretha Franklin μέχρι Kings of Leon, Robbie Williams, Duffy, Amy Winehouse, Maroon 5, Gnarls Barkley κ.ά., αλλά και ένα δικό του αγγλόφωνο κομμάτι, ένα gospel soul κομμάτι με τίτλο “Don’t Walk Away”.

Εκτός από την σε ουδέτερο έδαφος φιλία της δεύτερης γενιάς μεταναστών, σαν αυτή του Ακίμ και του Μπουσδούκου, υπάρχουν και βήματα προς τη συμφιλίωση των δύο κρατών. Στις ανασκοπήσεις τις δεκαετίας, εκείνο που δεν ανασκοπήθηκε (επειδή συνήθως στις ανασκοπήσεις καταγράφονται ρητά γεγονότα και όχι αλλαγές νοοτροπίας, οι οποίες ακριβώς απαιτούν την απουσία επώδυνων γεγονότων) είναι η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Όλα αυτά δεν θέλουν να ισχυριστούν ότι η ιστορία τέλειωσε και ότι αποκλείεται να ξαναϋπάρξουν συγκρούσεις στο μέλλον, ενώ σε καμία περίπτωση δεν έχουν και πρόθεση να σχολιάσουν δηκτικά το παρελθόν. Καιρός απαιτεί και φέρνει τους αγώνες (όταν η πατρίδα σου είναι υπόδουλη), καιρός μπορεί να φέρει και το παιχνίδι. Ως γενική πάντως παρατήρηση, η ζωή ανεξαρτήτως εποχών είναι και αγώνας και παιχνίδι, απλώς οι εποχές και οι συγκυρίες καθορίζουν την μεταξύ τους αναλογία.
Η ζωή του Ζήνου είναι στο πολύ μεγάλο της ποσοστό αγώνας, καθώς του συμβαίνει κάθε πιθανή και απίθανη καταστροφή, αλλά ο Ακίν την παρακολουθεί με παιχνιδιάρικο βλέμμα. Αν το θέμα του «Soul Kitchen» είναι ο αγώνας του Ζήνου, ο σκηνοθετικός του τρόπος  είναι το παιχνίδι, με αποτέλεσμα η ταινία να είναι απολαυστικά  ανυψωτική. Και σίγουρα οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι πολύ χαμηλά στη λίστα των ενδιαφερόντων της, ωστόσο η σύλληψη του σωτήριου βασανισμού του Καζαντζάκη από τον Κοκαλοθραύστη Κεμάλ είναι τόσο έξοχη, που κάνει τη σκηνή ανθολογίας• αν όχι κινηματογραφικής, σίγουρα σημειολογικής.

Μουσική γευσιγνωσία: Ο σεφ - καλλιτέχνης που θα αλλάξει ριζικά το εστιατόριο του Ζήνου βρίσκεται μονίμως στα πρόθυρα νευρικής κρίσης σαν τον Έκτορα Μποτρίνι και ωρύεται σαν τον Μπρούνο Γκαντζ στην Πτώση.  Ως τώρα τους τάιζες σκουπίδια, λέει στο Ζήνο, αλλά λέει επίσης πως πέραν των γεύσεων σημασία καθοριστική έχει η παρουσίαση των πιάτων, η ψευδαίσθηση, το φαίνεθαι. Όσο για τους αρχικούς πελάτες του εστιατορίου, εκείνους που τρώνε το κατεψυγμένο ψάρι τους και το βρίσκουν απολαυστικό δεν μου φαίνονται (πιθανότατα επειδή γευσιγνωστικά στα επίπεδά τους κυμαίνομαι κι εγώ) εξ ορισμού περισσότερο αστείοι από όλους εκείνους που τρώνε «καλά» επειδή είναι της μόδας, επειδή η γκουρμεδιά έχει γίνει lifestyle. Περισσότερο πάντως από τα πιάτα, ο Ακίν φαίνεται να ενδιαφέρεται για τα τραγούδια της ταινίας του, ενσωματώνοντάς τα (σε συνεργασία με τον Μπουσδούκο) και χρησιμοποιώντας τα σαν μεγάλος σεφ.

Διαστρέφοντας το στιγμιαίο:  Στην τρέλα του επάνω ο σεφ έχει τιγκάρει τα φαγητά με αφροδισιακά και το εστιατόριο μετατρέπεται σε χώρο οργίων. Ένας θαμώνας την ώρα που κάνει σεξ με μια άγνωστη, την βιντεοσκοπεί με το κινητό του και μετά το δείχνει στον συμμαθητή του (με τον οποίο όταν πηγαίνανε μαζί σχολείο, καθότανε στο διπλανό θρανίο). Και συνειδητοποιείς πώς το χυδαίο δεν βρίσκεται στο ότι εκμεταλλεύτηκε την έλλειψη αναστολών της και την κάψα της που την έκανε να κάνει κάτι που δεν θα έκανε υπό νορμάλ συνθήκες, αλλά στο ότι αποτυπώνοντας (χωρίς συναίνεση και για όχι αυστηρά ιδιωτική χρήση) το σεξ τους, διαστρέφει τη φύση όχι μόνο μιας ιδιωτικής στιγμής. μετατρέποντάς την σε δημόσια (ο συμμαθητής ούτως ή άλλως την έβλεπε, αφού η φάση γινόταν στο εστιατόριο), αλλά και μια στιγμής «στιγμαίας», μετατρέποντάς την σε μόνιμη και πρόσφορη για ατέλειωτες επαναλήψεις.

Απέραντο μη γαλάζιο: Στην αρχή σχετικά της ταινίας δυο εφοριακοί έρχονται και κατάσχουν κάτι μηχανήματα από το εστιατόριο. Ο Ζήνος τους ακολουθεί προσπαθώντας να τους μεταπείσει, κι όπως τους βλέπουμε να βγαίνουν στο δρόμο, στο βάθος πίσω τους προβάλλει ένας κατασυννεφιασμένος ουρανός, που είναι σαν να έχει πέντε στρώματα σύννεφα, το ένα πάνω στο άλλο, το ένα πιο μουντό από το άλλο. Πολύ συχνά στις ταινίες η κατάσταση του ουρανού στο πλάνο είναι εσκεμμένη, εδώ όμως κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται για μια τέτοια περίπτωση, αλλά απλά για το φυσικό φόντο του Αμβούργου. Διαβάζω ότι η θερμοκρασία στο Αμβούργο κυμαίνεται το καλοκαίρι από 19,9 έως 22,2 βαθμούς κελσίου, ενώ πριν λίγες μέρες κάναμε στην Αθήνα Πρωτοχρονιά με 22 βαθμούς, θερμοκρασία που την λες μεν αφύσικη για τα δεδομένα μας, αλλά δεν παύει να είναι μια ανωμαλία που επιτρέπει να πας το παιδί σου σε παιδική χαρά, δεν παύει να είναι μια ανωμαλία που την λες και χαρά Θεού• ανώμαλη χαρά Θεού, έστω. Σε αντίθεση με τον ουρανό του Αμβούργου, στο «Soul Kitchen» επικρατεί λιακάδα στη διάθεση• για την ακρίβεια, μια soul λιακάδα.

Μπορείτε να διαβάστε περισσότερα από τον Old Boy στη διεύθυνση http://old-boy.blogspot.com/

Αθήνα. Δεκαετία του ’30. Κάπου στο κέντρο της πόλης, ένας οίκος ανοχής. Πέντε γυναίκες προσπαθούν να βρουν την ευτυχία, κάνοντας όνειρα για μια άλλου είδους ζωή. Ένας πατέρας αναζητάει τη χαμένη κόρη του. Κωμικές συγκρούσεις, ακραίες μελοδραματικές καταστάσεις. Μια σάτιρα του μελό, αλλά κι ένα τρυφερό βλέμμα για τους απεγνωσμένους.

 Έξι γυναίκες  στο Ιράν από τρεις γενιές, μιλούν για άντρες, έρωτες και σεξ. Πίνοντας  τσάι, μοιράζονται  μυστικά και αγωνίες, διηγούνται ιστορίες για την αγάπη, την προδοσία, τις προκαταλήψεις.  Άλλοτε τρυφερές κι αστείες, άλλοτε πικρές και σκληρές, όπως οι ιστορίες των γυναικών σ' όλο τον κόσμο. Από τη συγγραφέα του Περσέπολις, ένα ακόμη αυτοβιογραφικό έργο :τολμηρό, σαρκαστικό, γλυκόπικρο.
Η ομάδα Θείες ανεβάζει μία παράσταση κόμικ με ασπρόμαυρη διάθεση και χάρτινους πρωταγωνιστές. Η μνήμη ζωγραφίζει, το παρελθόν συναντάει το παρόν και η φαντασία την πραγματικότητα.  Σ’ ένα παιχνίδι με το φως, οι ήρωες του κόμικ ζωντανεύουν σε αλεπάλληλα χιουμοριστικά καρέ και μας αποκαλύπτουν την ανθρώπινή τους διάσταση.

Μια υπέροχη ρομαντική κωμωδία, τοιχογραφία εποχής με πολύ γέλιο και με πολύ γοητευτικό θέμα. Ο Έρνεστ είναι γυμνός, όπως ο μέσος άνθρωπος σήμερα μπρος στις ανθρώπινες αντιξοότητες.  Ένα ερωτικό παιχνίδι διεκδίκησης, με αφορμή την αναζήτηση του ανθρώπου για την ουσιαστική του ταυτότητα, και την προσπάθειας να διπλώσουμε για να μην πορευόμαστε μόνοι. Μια μοντέρνα διασκευή   με την αισθητική μιας ασπρόμαυρης ταινίας

Σε ένα αρχοντικό στη Βιέννη ζούσε πολλά χρόνια πριν ένα ζευγάρι ευγενών: ο βαρόνος Αϊζενστάιν και η βαρόνη Ροζαλίντε. Στο ίδιο σπίτι ζούσε επίσης η Αντέλε, η καμαριέρα τους. Φίλος του ζευγαριού ήταν ο Μπλιντ, δικηγόρος στο επάγγελμα. Με παραμυθένιο τρόπο, γυρνώντας το δείχτη ενός ρολογιού,  πάμε πολλά χρόνια πίσω, για να τους βρούμε συμμαθητές στο ίδιο σχολείο. Θα τους δούμε σε μάθημα χορού, σε μάθημα μουσικής, στην απονομή των διπλωμάτων τους. Θα ακολουθήσει η πρόταση γάμου του  Αϊζενστάιν στη Ροζαλίντε. Ύστερα ο γάμος του ζευγαριού. Θα περάσουν λίγα χρόνια…. Ο Αϊζενστάιν θα προκαλέσει πολλά προβλήματα με το χαρακτήρα του, ώσπου σε ένα χορό μεταμφιεσμένων θα δοθεί η λύση, χαρίζοντας ένα ευτυχισμένο τέλος στην ιστορία μας…

" Είσαι η μητέρα μου" του Γιόοπ  Άντμιρααλ

Ενα έργο–φόρο τιμής στη μητέρα του έγραψε το 1982 ο Ολλανδός ηθοποιός Γιόοπ Άντμιρααλ. Πρόκειται για μια τυπική κυριακάτικη επίσκεψη που κάνει ο ηθοποιός στην ανοϊκή μητέρα του, που βρίσκεται στο γηροκομείο του Ντελφτ. Ο διάλογός τους επιστρέφει διαρκώς προς το παρελθόν κι επανέρχεται στο παρόν, παλινδρομεί ανάμεσα στη φαντασίωση και στην πραγματικότητα, προβληματίζει και συγκινεί. Για τον Γιόοπ Άντμιρααλ είναι η ώρα για αποκαλύψεις, ομολογίες, παραδοχές.

" Η γυναίκα της Πάτρας" του Γιώργου Χρονά

Η πόρνη Πανωραία αφηγείται τη ζωή της με μια πρωτόγνωρη τόλμη, εστιάζει στις σκοτεινές και τραγικές πλευρές της ζωής της, ξεγυμνωμένη από κάθε συστολή και λύπη, με τρόπο τόσο άμεσο που προκαλεί ανατριχίλα. Ο λόγος της ελεύθερος, κυλάει απρόσκοπτα σαν χείμαρρος που έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της ζωής μας, μετατρέποντας τα βάσανα, τις κακουχίες και τις λάθος επιλογές μιας νέας κάποτε κοπέλας σε ποίηση.
Ο μονόλογος προέκυψε από την αληθινή ιστορία της πόρνης Πανωραίας, όπως την κατέγραψε ο σ Γιώργος Χρονάς μέσα από συνεντεύξεις της στον ίδιο. Η ιστορία της δημοσιευόταν σε συνέχειες στο περιοδικό «Οδός Πανός» το καλοκαίρι του 1987.

Έγκλημα. Έγκλημα στο χιόνι. Απεχθές έγκλημα και ανεξιχνίαστο. Άγριο έγκλημα. Απ’ αυτά που γίνονται καθημερινά πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες και πρώτο θέμα στις ειδήσεις στην τηλεόραση. Θύμα ένας νεαρός καλλιτέχνης. Βρέθηκε σφαγμένος κάτω από άγνωστες συνθήκες στην τουαλέτα ενός εγκαταλειμμένου σταθμού. Ήταν μόνος. Ήταν όμορφος. Ήταν το μοναχοπαίδι μιας μάνας που ένα χρόνο μετά από  το θάνατο του γιού της, σπάει τη σιωπή της και αποφασίζει να συναντήσει τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας. Αυτός είναι ένα παιδί μόλις 18 χρόνων. Η παράσταση, γίνεται αναπαράσταση εκείνης της μοιραίας νύχτας, αλλά και ψυχολογική αρένα μιας σκληρής διαπροσωπικής πάλης μεταξύ των δύο. Της μάνας και του νεαρού μάρτυρα.

Στην έκθεση του Μουσείου Μπενάκη παρουσιάζονται έργα από όλες τις φάσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας του Νίκου Στεφάνου, από τα πρώτα έργα της δεκαετίας του 1950 έως σήμερα. Στον εκθεσιακό χώρο δεσπόζουν τα έργα με θέματα από το εργοστάσιο του Γκαζιού, εμπνευσμένα από τις παιδικές του μνήμες και τις επισκέψεις του εκεί, όπου εργαζόταν ο πατέρας του• παρουσιάζονται επίσης οι Αλογάνθρωποι, οι Νεκρές Φύσεις, τα Αρχαία Δωμάτια, οι Αρχαιότητες και τα πιο πρόσφατα Φανταστικά Τοπία, που εμφανίζονται από το 1995 και μετά.
Η ανάμειξη πραγματικών και ονειρικών καταστάσεων και η έντονη μεταφυσική διάθεση είναι δύο από τα βασικά γνωρίσματα της ζωγραφικής του, η οποία είναι παραστατική, χωρίς όμως να δεσμεύεται από την ανάγκη της πιστής καταγραφής της πραγματικότητας. Εξπρεσιονιστικά, ρεαλιστικά και υπερρεαλιστικά στοιχεία, μεταφυσική διάθεση και υποδόριος  αυτοσαρκασμός  αναμιγνύονται με αρμονικό τρόπο, προκαλώντας στον θεατή αισθήματα τρυφερότητας και νοσταλγίας.
Παράλληλα με τα ζωγραφικά έργα, στην έκθεση συμπεριλαμβάνονται σκηνικά, κατασκευές και άλλα αντικείμενα από την πολύχρονη εργασία του στο θέατρο. Επίσης παρουσιάζονται γλυπτά και σχέδια, ενώ σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο θα προβάλλεται οπτικοακουστικό υλικό από τη ζωή και το έργο του καλλιτέχνη.
Τα έργα προέρχονται από Μουσεία, ιδιωτικές συλλογές και από την προσωπική συλλογή του δημιουργού. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Νίκος Στεφάνου σε συνεργασία με τον Διονύση Φωτόπουλο.
Την πλήρως τεκμηριωμένη έκδοση που συνοδεύει την έκθεση επιμελήθηκε και σχεδίασε με ιδιαίτερη ευαισθησία ο Αλέξης Βερούκας και περιλαμβάνει κείμενα των: Ελένης Βακαλό, Άγγελου Δεληβορριά, Χάρη Καμπουρίδη, Ίριδας Κρητικού, Γιάννη Μιγάδη, Γιάννη Μόραλη, Γιώργου Μπαχά, Αλέξιου Σαββάκη, Βασίλη Σπεράντζα, Νίκου Στεφάνου, Αθηνάς Σχινά, Αλέκου Φασιανού.

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ο Άλεξ έλκεται από την υπερβολική βία κάθε μορφής (κλοπές, βιασμούς, βανδαλισμούς) και αγαπά …τον Μπετόβεν. Μετά από την προδοσία των ‘ντρούγκων’ του, θα βρεθεί στη φυλακή και θα πάρει μέρος σε ένα κρατικό πείραμα σωφρονισμού, με το οποίο θα κερδίσει την ελευθερία του αλλά ταυτόχρονα θα χάσει κάθε δυνατότητα επιλογής και αντίδρασης, αφού σε κάθε πράξη βίας θα αντιδρά –ασυνείδητα- αρνητικά. Ένα ταξίδι από έναν κόσμο ναρκωτικών, βίαιων ενστίκτων και πλήξης… σε έναν κόσμο  χωρίς βούληση, χωρίς ένστικτα, χωρίς αντίδραση. Χωρίς ελευθερία.  Μπορεί η βία τελικά να αντιμετωπιστεί χωρίς να γεννήσει άλλες μορφές βίας; Ποια είναι τα κριτήρια του Καλού και του Κακού και από ποιον (πρέπει να) ορίζονται; Αξίζει να θυσιαστεί το αγαθό της ελευθερίας της έκφρασης ακόμη κι αν επιδρά στην έννομη τάξη; Ή όταν μας στερείται η ελευθερία επιλογής, χάνουμε την ανθρωπιά μας;

Το μιούζικαλ του Νίκου Κυπουργού "Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει" (Λιμπρέτο: Θωμάς Μοσχόπουλος, με τη συνεργασία του συνθέτη) γράφτηκε κατά παραγγελία του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, όπου και παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1994 για δύο μόνο παραστάσεις υπό τη διεύθυνση του Θόδωρου Αντωνίου. Το έργο είναι βασισμένο στο παραμύθι «Τα καινούργια ρούχα του Βασιλιά», μεταφερμένο στο χώρο της μουσικής και μπολιασμένο με τη σατιρική διάθεση των δημιουργών για την ελληνική μουσική πραγματικότητα της εποχής, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια χαριτωμένη και ποιητική εισαγωγή στον κόσμο της μουσικής για παιδιά κάθε ηλικίας.

Η έκθεση φωτογραφίας «Γη-Ίχνη» διοργανώνεται από το ΜΦΘ σε συνεργασία με την ελβετική τράπεζα Pictet και την Candlestar (Λονδίνο), φορέα υλοποίησης του Βραβείου Pictet. Η  επιμέλεια της έκθεσης είναι των Gabriel Bauret, Βαγγέλη Ιωακειμίδη.
Η έκθεση περιλαμβάνει 100 έργα 25 καλλιτεχνών από 19 χώρες.

Η έκθεση αποτελείται από δύο μέρη:

- Στο ένα περιλαμβάνονται έργα των 12 φωτογράφων που επιλέχτηκαν για την τελική φάση του Βραβείου Pictet και είναι οι:
Darren Almond (Μ. Βρετανία), Christopher Anderson (Καναδάς), Sammy Baloji (Δημοκρατία του Κονγκό), Edward Burtynsky (Καναδάς), Andreas Gursky (Γερμανία), Naoya Hatakeyama (Ιαπωνία), Nadav Kander (Ισραήλ), Ed Kashi (ΗΠΑ), Abbas Kowsari (Ιράν), Yao Lu (Κίνα), Edgar Martins (Πορτογαλία), Chris Steele-Perkins (Βιρμανία).

- Στο άλλο τμήμα της έκθεσης, παραγωγή του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, περιλαμβάνονται έργα 13 Ελλήνων και ξένων δημιουργών, οι οποίοι «συνδιαλέγονται», ο καθένας μέσα από το δικό του προσωπικό και ιδιαίτερο ύφος, με τους φωτογράφους του βραβείου Pictet επάνω στο θέμα της «Γης». Συγκεκριμένα, παρουσιάζονται έργα των:
Antonio Biasiucci (Ιταλία), Elina Brotherus (Φιλανδία), Simon Burch (Ιρλανδία), Thibaut Cuisset (Γαλλία), Cedric Delsaux (Γαλλία), Romain Girtgen (Λουξεμβούργο), Lisa Nguyen (Βιετνάμ), Petur Thomsen (Ισλανδία), Νίκου Δανιηλίδη, Έκτωρα Δημησιάνου, Χάρη Κακαρούχα, Δημήτρη Κοιλαλού, Έφης Τσακρακλίδου (Ελλάδα).
Εδώ αγγίζεται το θέμα της ιστορικότητας, της παγκοσμιοποίησης, της σκηνοθετημένης ομορφιάς, του ίδιου του περιβάλλοντος ως πρωτογενούς υλικού δημιουργίας. Η οργανική σχέση που συνδέει τους δημιουργούς με τη γη και η οπτική που επιλέγουν για να παρατηρήσουν αυτό που τους περιβάλλει, λειτουργούν ως στοιχεία που χαρακτηρίζουν το έργο και τη γραφή τους.

Η έκθεση αποτελεί αναδίπλωση και συνέχεια της αναδρομικής έκθεσης της Αποστόλου που πραγματοποιήθηκε στο Μακεδονικό Μουσείο σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη (24.05.2009-31.07.2009) και παρουσιάζονται έργα από το 1992 μέχρι σήμερα.
Παρά την απόλυτη αφαίρεση, τη φαινομενική μονοχρωμία και τη «χειρονομιακή» ζωγραφική στην οποία σταδιακά οδηγείται η Ευγενία Αποστόλου, το τυχαίο απουσιάζει από τη δουλειά της. Οι μονόχρωμοι καμβάδες της, όπως οι μικροί κόκκινοι καμβάδες στο έργο Red Light District, είναι προσεκτικά φτιαγμένοι από διαδοχικές εναποθέσεις χρώματος σε βάθος χρόνου. Μακριά από τις αναπαραστατικές προθέσεις ο χρόνος του έργου, η διαδικασία δημιουργίας του και η αφοσίωση του καλλιτέχνη αποτυπώνονται με σαφήνεια και εκφράζονται μέσα από ρυθμούς ανάγλυφους και σιωπηλούς.
Η σιωπή στο έργο της Αποστόλου. παρά την κεντρική θέση την οποία καταλαμβάνει, δεν αποτελεί το κέντρο. Αποτελεί το μέσο που επιτρέπει τη βαθύτερη ανάγνωση, την απαραίτητη συνθήκη για την προσήλωση που απαιτείται για να αφουγκραστεί κανείς ήχους και ρυθμούς λεπτούς, που γίνονται αντιληπτοί μόνο στην απόλυτη ησυχία. Η καλλιτέχνης ονομάζει μια σειρά από έργα Σιωπηλή Διαδρομή, περιγράφοντας ταυτόχρονα την πορεία δημιουργίας τους αλλά και τη θέαση τους. Σιωπηλή διαδρομή στην περίπτωση της Αποστόλου δεν σημαίνει ότι δεν ακούγεται τίποτα, σημαίνει ότι σωπαίνεις για να ακούσεις.
Η έκθεση στους χώρους του Μουσείου Άλεξ Μυλωνά αναδεικνύει την ιδιότυπη  σχέση της ζωγραφικής της Αποστόλου με τον χώρο. Τα έργα «πλησιάζουν» και συναντούν το ένα το άλλο μεταφέροντας το κέντρο της έκθεσης από την παρουσίαση των διαφορετικών  ενοτήτων και φάσεων και τη χρονική τους διαδοχή, στη συνομιλία αυτών των διαφορετικών περιόδων. Επεκτείνοντας και συμπληρώνοντας την αναδρομική παρουσίαση στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, η έκθεση στο Μουσείο Άλεξ Μυλωνά τοποθετεί το έργο στο παρόν και το σήμερα ενώ με τη μεταφορά δύο καινούριων έργων τα οποία δουλεύονται συνεχώς από την καλλιτέχνιδα τα τελευταία χρόνια από το εργαστήριο της στο εκθεσιακό χώρο η αναδρομή μετατρέπεται σε διαδρομή που συνεχίζεται και στο μέλλον .

Δυο από αυτά («Το μαγικό τραπέζι , ο γάιδαρος και η μαγκούρα» και «Οι μουσικοί της Βρέμης»,
χαρακτηρίζονται από το έντονο κωμικό στοιχείο. Οι ήρωες – άνθρωποι ή ζώα – δίνουν τις μάχες τους με αδικίες και πονηριές και βγαίνουν νικητές  Τα άλλα δυο  «Οι τρεις χρυσές τρίχες του διαβόλου» και «Έξι κύκνοι», έχουν ένα γερό δραματικό μύθο, όπου ο τίμιος και γενναίος ήρωας κερδίζει τη μάχη του απέναντι στους δόλιους εχθρούς του. Τα παραμύθια αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά σε παιδιά και μεγάλους γιατί είναι ιδιαίτερα αγαπητά και έχουν διασκευαστεί δε διάφορες εκδοχές.
Και σε αυτήν την παράσταση οι αυτοσχεδιασμοί, η δημιουργική  κίνηση, ο χορός, το τραγούδι   και η μουσική δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ανάλαφρη και παιχνιδιάρικη. Περιπέτειες - αστείες και σοβαρές -  με Βασιλιάδες, μυλωνάδες, γιοι και πατεράδες, κόρες  και μανάδες, μωρά και σατανάδες, μπλέκονται και ξεμπλέκονται  σε σκοτεινά δάση, πλατειά ποτάμια και χρυσά παλάτια. Φανταστικοί ήρωες σε πολύ αληθινές ιστορίες….
 Τις πρόβες – που άρχισαν από τον Μάιο - παρακολούθησαν συστηματικά παιδιά που φοιτούν στο Εργαστήρι του Θεάτρου Πόρτα (παιδιά και έφηβοι 5-16 ετών). Οι αντιδράσεις αλλά και οι παρατηρήσεις τους υπήρξαν  εξαιρετικά  διαφωτιστικές. και συχνά πολύτιμες.

Ο χαρακτήρας της Έντας Γκάμπλερ είναι μια από τις συγκλονιστικότερες συλλήψεις του ευρωπαϊκού Θεάτρου. Ο Ίψεν ζητάει ρητά η ηρωίδα του να είναι 29 ετών και τώρα είναι μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που, στην Ελλάδα, το έργο παρουσιάζεται με πρωταγωνίστρια ανάλογης ηλικίας. Η ηλικία της σχετίζεται με την εκρηκτική φάση του χαρακτήρα της σ' αυτήν την περίοδο της ζωής της. Η Έντα Γκάμπλερ διαθέτει δαιμονική δύναμη αυτοκαταστροφική και ετεροκαταστροφική. Το χαρακτήρα της σφραγίζουν η απελπισία, η πλήξη για τα πάντα, το σαρκαστικό χιούμορ και μια παράδοξη "τρέλα". Δεν αυτοκτονεί κανείς σε ηλικία 50 ετών για τους λόγους που αυτοκτονεί η Έντα. Επιπόλαια ιδωμένος ο χαρακτήρας της θα μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι είναι ένα άτομο "κακό". Ωστόσο το μέγεθος της ιψενικής σύλληψης υψώνει το χαρακτήρα αυτό σ' ένα είδος συμβόλου πολλών αδυναμιών που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Δεν μπορεί να αντιπαθήσεις την Έντα, όπως δεν μπορεί να αντιπαθήσεις τον δολοφόνο Μάκβεθ. Η "κακία" τους ανήκει σε ανώτερες σφαίρες που εκεί ανιχνεύεται η άβυσσος του ανθρώπινου υποσυνειδήτου.

Ο συνταξιούχος καθηγητής Σερεμπριακώφ και η νεαρή γυναίκα του Ελένα καταφτάνουν στο απομακρυσμένο υποστατικό τους στη ρωσική επαρχία, το οποίο συντηρούν η Σόνια – κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο– και ο θείος της, ο Βάνιας. Η παρουσία τους αναστατώνει τη ζωή των ανθρώπων του κτήματος, διαταράσσει τις ισορροπίες και φέρνει στην επιφάνεια χαμένα όνειρα και ανεκπλήρωτους πόθους. Η φθορά της καθημερινότητας, η πλήξη, τα λάθη, οι δικαιολογίες, ένας υποδόριος ερωτισμός και μια σχεδόν σουρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας χαρακτηρίζουν τη ζωή των ηρώων, που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει αναπόφευκτα.

Ο Σπύρος Παπαλουκάς κατέχει εξέχουσα θέση ανάμεσα στους μεγάλους Έλληνες ζωγράφους του περασμένου αιώνα. Παράλληλα με τις ζωγραφικές του δημιουργίες αγιογράφησε πολλές εκκλησίες, μεταξύ άλλων και την περίφημη Μητρόπολη της Άμφισσας (1927-1932). Ακόμα και σήμερα προκαλούν εντύπωση οι ενότητες της δουλειάς του από το Άγιον Όρος (1923-1935), τα ψηφιδωτά του Οσίου Λουκά, τα οποία μελέτησε και αντέγραψε το 1925, η εικονογράφηση του ναού της Σχολής Νομικού και η διακόσμηση της Μονής Μεγάλου Σπηλαίου (1937-1939).
Η έκθεση επικεντρώνεται στην αγιογραφική του δράση μέσα από 100 και πλέον σχέδια, ελαιογραφίες και μακέτες που ανήκουν στη συλλογή του Ιδρύματος Β. & Μ. Θεοχαράκη, μετά από δωρεά της κόρης του αείμνηστου ζωγράφου, Μίνας Παπαλουκά.

.

14 νέοι εικαστικοί καλλιτέχνες με  30  έργα τους αποτίουν φόρο τιμής στον κινηματογράφο και στον  Μ. Κακογιάννη.
Έργα τους εκθέτουν οι: Βασιλική Αναστασίου, Σταμάτης Ζέρβας, Βαγγέλης Θεοδωρίδης, Canuto Kallan, Άννα Καρατζά, Αιμιλία Παλογιαννίδου, Μπάμπης Παπαγιάννης, Κωνσταντίνος Πάτσιος, Ελένη Πεχλιβάνη, Νίκος Σεπετζόγλου, Γιάννης Σινιόρογλου, Μαρήλια Σταγκουράκη, Σοφία Τούμπουρα, Δήμητρα Χανιώτη
.

O Μπερανζέ, ένας  βασιλιάς μ' εξασθενημένη δύναμη του οποίου το βασίλειο καταρρέει, μαθαίνει πως θα πεθάνει μέσα σε μιάμιση ώρα. Ολόκληρο το έργο γίνεται ένα προκαθορισμένο τελετουργικό της πτώσης και του τέλους, μέσα από το οποίο ο Ιονέσκο επιχειρεί μια αλληγορική καταγραφή της εμμονής και του φόβου του θανάτου, απ’ τον οποίο μάταια πασχίζει να απαλλαγεί ο άνθρωπος.
«Όταν ο Ριχάρδος ο Β’ πεθαίνει» λέει ο Ιονέσκο – «νιώθεις ότι είσαι παρών στο θάνατο ενός πολυαγαπημένου σου προσώπου»
Αλλά  και αντίθετα, όταν ένας δικός μας άνθρωπος πεθαίνει μήπως δε νιώθουμε ότι γίνεται βασιλιάς; Ο Βασιλιάς- ο Άνθρωπος θα πεθάνει στο τέλος της παράστασης
Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό θα κάνει τα πάντα για να το αποφύγει.
Και μετά; Θα μείνει τίποτα;   Ή θα χαθούνε όλοι; Θα γίνουν λέξεις, ιστορίες για το θέατρο ή και τραγούδι που το λένε τα παιδιά;

Ένα σπίτι στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης. Οι σχεδόν αδιάφοροι μικροαστοί ιδιοκτήτες του δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση. Χάνουν το αγαπημένο τους πατρικό σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το κοιτούν και να αναπολούν... Να αναβιώνουν τις παιδικές τους αναμνήσεις, να νοσταλγούν τις παλιές ευχάριστες στιγμές, να χορεύουν, να γελούν, να φλερτάρουν... Τίποτα δεν τους κάνει να μετανιώνουν για την απόφασή τους, ακόμα και όταν ακούν τα τσεκούρια να χτυπούν δυνατά και να κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές.
Ο Αντόν Τσέχοφ μέσα από το έργο του απεικονίζει τη διαρκή φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία του 20ου αιώνα, δίνοντας όμως μια νότα ελπίδας για το μέλλον και κάνοντας μια ακριβή πρόβλεψη της  της επανάστασης που ακολούθησε.

Κύριο άξονα της παραγωγής αποτελεί η οπερέτα του συνθέτη "Τo μικρόβιο του έρωτα", με έντονα στοιχεία τζαζ, που ανέβηκε στο Βερολίνο το 1927 (την περίοδο που, μαζί με τον Νίκο Σκαλκώτα, ήταν μαθητές του Κουρτ Βάιλ) και που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Παράλληλα, η παράσταση παρακολουθεί την πορεία του συνθέτη από το κοσμοπολίτικο μουσικό περιβάλλον της Σμύρνης στη μουσική πρωτοπορία και στα καμπαρέ του Βερολίνου, για να καταλήξει στα μουσικά θέατρα της Αθήνας, όπου ο Γιαννίδης έγραψε τα υπέροχα τραγούδια του, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες με τις φωνές της Σοφίας Βέμπο, της Δανάης και του Νίκου Γούναρη.

Έργο σκληρό που  ψηλαφεί την ανθρώπινη ψυχή με έναν τρόπο βαθύ και, ταυτόχρονα, ανάλαφρο, σαν  ένα ευφυές παιχνίδι.
Είναι η ιστορία δύο ώριμων γυναικών, αδελφές μεταξύ τους, που ζουν χρόνια μόνες στο σπίτι που τους άφησε ο πατέρας τους, σχεδόν έγκλειστες.
Η μεγαλύτερη "μεγαλώνει" επί δεκαετίες τη μικρότερη και ψυχικά ευάλωτη αδελφή της, σ’ ένα σπίτι αποκομμένο, από το οποίο βγαίνει μόνο η ίδια για τα απολύτως απαραίτητα. Η μικρότερη ζει πάντα στο σπίτι. Όλες της οι ανάγκες και όλα της τα καπρίτσια ικανοποιούνται από τη μεγαλύτερη αδελφή και από το βοηθό  του ζωολόγου πατέρα τους.
Τα πράγματα κυλούν φαινομενικά ήσυχα μέχρι τις φορές –και δεν είναι λίγες- που η μικρότερη και ευάλωτη αδελφή τυλίγεται από "τα σύννεφά της". Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, εισβάλλει στο σπίτι  μια βία ιδιότυπη, σαν παιγνίδι ψυχών. Ποιος είναι ο δυνατότερος και ποιος ο αδύναμος σ’ αυτή τη μάχη; Ποιος ο εξαρτώμενος και ποιος ο δυνάστης;
Ο καταλύτης εδώ είναι ένας ανυποψίαστος εμπορικός αντιπρόσωπος, ένας περιοδεύων πλασιέ , που χτυπάει την πόρτα του αποκομμένου σπιτιού και το μόνο που πασχίζει είναι να πουλήσει τις βούρτσες του σε μια υποψήφια πελάτισσα που είναι ήδη χαμένη στα σύννεφά της.
 
 

Διακόσια εβδομήντα δύο αρχαία έργα, που χρονολογούνται από τον 6ο αι. π.Χ. έως τον 4ο αι. μ.Χ. και προέρχονται από 50 μουσεία της Ελλάδας, της Κύπρου, της Ιταλίας και της Γαλλίας (Λούβρο), φιλοξενούνται στις εννέα θεματικές ενότητες της Έκθεσης, στις οποίες παρουσιάζεται ο Έρως σε όλες τις μορφές του, με τον τρόπο που τον αντιλαμβάνονταν οι Έλληνες: ως θεϊκό πρόσωπο, ως ανθρώπινη αξία και ως καθημερινή πράξη.  Μεταξύ άλλων ο επισκέπτης μπορεί να δει: το μαρμάρινο άγαλμα του Έρωτα Τοξότη από το Μουσείο του Λούβρου, το μαρμάρινο σύμπλεγμα Έρωτα και Ψυχής που ετοιμάζονται να ανταλλάξουν θερμό φιλί από τα Μουσεία του Καπιτωλίου της Ρώμης, το χάλκινο ειδώλιο Έρωτα που κλαίει και γύρω από τους καρπούς του διακρίνονται τα δεσμά του από το  Κυπριακό Μουσείο της Λευκωσίας, το πήλινο ειδώλιο Έρωτα που έχει αποκοιμηθεί ακουμπισμένος σε ανεστραμμένη δάδα από το Μουσείο Στοάς Αττάλου και το μαρμάρινο ανάγλυφο που απεικονίζει την ερωτική συνεύρεση της Λήδας με τον Δία μεταμορφωμένο σε κύκνο από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.
Η έκθεση διαρθρώνεται σε 9 θεματικές ενότητες, μέσα στις οποίες γίνεται προσπάθεια να μην παραλειφθεί οποιοδήποτε νόημα ή έκφραση του Έρωτα σε όλους τους 12 αιώνες από την δημιουργία του στα Ησιόδεια κείμενα έως την επικράτηση του Χριστιανισμού: Έρως και Αφροδίτη, Ιδιότητες και δραστηριότητες του Έρωτα, Έρωτες και γάμοι θεών και ηρώων, Έρωτες και γάμοι θνητών, Έρωτες που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας, Αγοραίοι έρωτες, Όμοιοι έρωτες, Βουκολικοί έρωτες, Ιθυφαλλικές θεότητες και Φαλλικά σύμβολα.

Ο Διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής  Καθηγητής Νίκος Σταμπολίδης, και ο αρχαιολόγος Γιώργος Τασούλας είναι οι επιμελητές της  έκθεσης.

Τι κάνεις όταν οι παιδικοί φίλοι, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές σου επιστρέφουν ένας ένας από τα εξωτερικά με τα μεταπτυχιακά τους; Τους υπενθυμίζεις (με μια παράσταση) πως θα μένουν με τους γονείς τους και πως θα πληρώνονται ένα μίζερο μισθό, τι άλλο;; Και όλα αυτά, για να μη σε ρωτάνε «εσύ τι κάνεις στη ζωή σου;»

Ο μονόλογος είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του: μια παράσταση που έρχεται να αναπληρώσει την έλλειψη μεταπτυχιακών τίτλων στο βιογραφικό του Δημήτρη. Θεματικά καταπιάνεται με την καθημερινότητα που βίωσε, μεγαλώνοντας στην ελληνική πραγματικότητα, μέσα όμως από το φλεγματικό πρίσμα που χαρακτηρίζει το stand-up.

Το έργο, τοποθετημένο χρονικά στην Αμερική του 1960, αμέσως μετά τη δολοφονία του Τζων Κέννεντυ, όπου οι αξίες και η πίστη στους θεσμούς είχαν κλονιστεί, διαπραγματεύεται ένα από τα πιο συχνά ερωτήματα που συνδέονται με τη θρησκεία : τη θέση που έχει η Αμφιβολία στα μυαλά και τσις καρδιές των πιστών της.
Στο καθολικό σχολείο Σαίντ Νίκολας, στο Μπρόνξ της Νέας Υόρκης, το 1964, κάτω από τις αυστηρές οδηγίες της αδερφής Αλοίσιους, δημιουργείται μια παράξενη σχέση ενός ιερέα με ένα μικρό μαύρο μαθητή. Τον πρώτο μαύρο που φοιτά στο σχολείο. Όταν η αθώα αδερφή Τζέιμς παρατηρεί το υπερβολικό ενδιαφέρον που δείχνει ο ιερέας για το παιδί, αποφασίζει να το εκμυστηρευτεί στην αδερφή Αλοίσιους.
Η αδερφή Αλοίσιους, που στηρίζει την εκπαιδευτική της προσέγγιση πάνω στη δύναμη του φόβου και της πειθαρχίας, θα αναλάβει τη διαλεύκανση του γεγονότος, πιέζοντας τον ιερέα να παραδεχτεί την ιδιαίτερη σχέση του με το μαθητή - χωρίς καμία απόδειξη, με μόνο σύμμαχο τη βεβαιότητά  της και την αδιάλλακτη στάση της για την ενοχή του πατέρα Φλύν.
Η αδερφή Τζέιμς όμως, πείθεται για την αθωότητα του ιερέα και αρχίζει να έχει αμφιβολίες ενώ, η αδερφή Αλοίσιους εμμένει αμετακίνητη στην σκληρή αρχική της στάση. Οι καταστάσεις περιπλέκονται  ακόμη περισσότερο με την εμφάνιση της μητέρας του μικρού μαθητή.

Στο ψυχολογικό θρίλερ  "Στην Εξοχή" του καινοτόμου Βρετανού συγγραφέα Μάρτιν Κριμπ, ο σαραντάρης γιατρός Ρίτσαρντ και η γυναίκα του Κορίν μετακομίζουν μαζί με τα δύο τους παιδιά από την πόλη στην εξοχή, προκειμένου να ξαναχτίσουν τη σχέση τους και να βρουν γαλήνη. Οι παλιές πληγές, όμως, θα ξανανοίξουν, όταν ο Ρίτσαρντ φέρνει στο σπίτι μια νεαρή γυναίκα….
Στο έργο αυτό ο Μάρτιν Κριμπ απεικονίζει με καυστικό χιούμορ τη γενιά των ¨εναλλακτικών¨ σαραντάρηδων που ενώ καταγγέλλουν το lifestyle που ακολουθούν οι περισσότεροι, υποπίπτουν σε αντιφάσεις και ακροβατούν ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και στα όνειρά τους. Το έργο καταγράφει καρέ καρέ τι συμβαίνει, όταν καταρρέει η εικόνα του εαυτού. Tο σασπένς κορυφώνεται και ο θεατής αναρωτιέται τι μυστικό κρύβεται πίσω από το προφανές στη σχέση του Ρίτσαρντ με την Κορίν …

Τρεις άντρες ετοιμάζουν πυρετωδώς ένα θεατρικό έργο. Ο σκηνοθέτης, ο σκηνογράφος και ο ηθοποιός. Η μοίρα τούς έχει φέρει κοντά σε μια περίεργη εποχή, σε μια παράξενη πόλη, όπου συμβαίνουν πολύπλοκα πράγματα. Μέσα από τη διαδικασία της θεατρικής πρόβας ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλο, γνωρίζουν τον εαυτό τους κι έρχονται αντιμέτωποι με τα σημεία των καιρών μας. Το τέλος δε θα είναι χαρούμενο…
Μια παράσταση για γερά στομάχια. Μια παράσταση που περιγράφει με τον πιο ειρωνικό άλλα και ταυτόχρονα αηδιαστικό τρόπο την κατάντια της εποχής. Μια παράσταση που δεν επιτρέπεται  η είσοδος στους κλειστοφοβικούς. Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι σοβαρά. Αυτή τη φορά θα χυθεί αίμα!

Μια γυναίκα, νύχτα, έξω από το κουβούκλιο του φρουρού στον Άγνωστο Στρατιώτη, στην Πλατεία του Συντάγματος. Μέσα εκεί, για να προφυλαχτεί από τη βροχή, στέκεται ο εύζωνος στρατιώτης. Είναι ο γιος της. Η γυναίκα τού μιλάει. Είναι η μόνη της ευκαιρία. Πάντα, όποτε προσπαθούσε να του μιλήσει, αυτός έφευγε. Άρπαζε το μπουφάν του της Χάρλεϊ κι ορμούσε έξω στο δρόμο.
Απόψε όμως, σκοπός ακίνητος κι αμίλητος στο μνημείο-μνήμα, δεν μπορεί να φύγει. Είναι εγκλωβισμένος σ` εκείνο το σημείο καμπής απ` όπου ο καθένας μας περνάει κάποια στιγμή, βγαίνοντας απ’ την ελευθερία του και μπαίνοντας στο πόστο του. Εγκλωβισμένος σ` αυτή ακριβώς τη στιγμή, όπου η πέτρα που κυλάει καλείται να σταματήσει ήσυχα ήσυχα σε μια γωνιά και να χορταριάσει. Θέλει δε θέλει, σ` αυτό το σημείο βρίσκεται τώρα. Θέλει δε θέλει, ακούει τη μάνα του τώρα. Κι αυτή θα του μιλήσει. Όχι τόσο για να νουθετήσει, να γκρινιάξει, να κάνει κήρυγμα, ή να κλαφτεί, «σαν μάνα». Θα μιλήσει μόνο. «Σαν κοπέλα». Και θα του τα πει όλα.
Για την γκρίζα, θαμπή ζωή της, πώς, ξεκινώντας από τα καπνοχώραφα της Μακεδονίας στις αρχές της δεκαετίας του `60, και φτάνοντας στην Αθήνα του σήμερα, της ξέφυγε στη διαδρομή. Για την πολύχρωμη, κι όμως πάλι θαμπή ζωή των νέων παιδιών εδώ, τώρα, πώς παρόμοια βλέπει να ξεγλιστράει μέσα και από τα δικά τους χέρια. Για τη ζωή που ξεκινάει σαν ένα υπέρλαμπρο θαύμα και σύντομα καταλήγει στον κλαυσίγελο του «Πάλι καλά».
Είναι κωμική, όπως οι περισσότερες Ελληνίδες μάνες. Ματαιωμένη, όπως πολλές Ελληνίδες γυναίκες. Τραγική. Όπως όλοι μας.

Στους "Εξόριστους", κείμενο γραμμένο το 1914, ο Τζόυς, φανερά επηρεασμένος από τον Ίψεν, φτιάχνει ένα έργο που ο ίδιος περιγράφει ως «η γάτα και το ποντίκι σε τρεις πράξεις». Σ' αυτό το αινιγματικό έργο το κυρίαρχο θέμα είναι η εξορία. Άνθρωπος εξόριστος από άνθρωπο, άνθρωπος εξόριστος από την κοινωνία, άνδρας εξόριστος από γυναίκα, άνδρας εξόριστος από την εσωτερική του γαλήνη. Το έργο πραγματεύεται όμως και την ιδέα της «απόλυτης» ελευθερίας μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, που πάντα απειλούνται από πάθη και επιθυμίες, αλλά και από  την αμφιβολία που η απόλυτη ελευθερία συνεπάγεται...

Η βασική πλοκή των Εξόριστων περιλαμβάνει δύο ερωτικά τρίγωνα: ένα μεταξύ του Ρίτσαρντ Ρούαν (συγγραφέα από το Δουβλίνο που επέστρεψε πρόσφατα από την αυτοεξορία του στη Ρώμη), της Βέρθας (συντρόφου του) και του φίλου του, Ρόμπερτ Χαντ (δημοσιογράφου)? και ένα δεύτερο μεταξύ του Ρούαν, του Χαντ και της εξαδέλφης του Βεατρίκης.
Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1919 στο Μόναχο. Το 1926 ανέβηκε στο Λονδίνο και προκάλεσε τον θαυμασμό του Τζορτζ Μπέρναντ Σω.

Το Chatroom του Enda Walsh είναι μια ιστορία εφηβικής περιπλάνησης στον ανεξερεύνητο όσο και γοητευτικό κόσμο του διαδικτύου. Έξι άγνωστοι μεταξύ τους νέοι έρχονται σε επαφή αποκλειστικά μέσω των διαδικτυακών chatrooms, όπου δεν υπάρχουν σύνορα και οι ταυτότητες είναι επινοημένες. Ο Γουίλιαμ, η Έμιλυ, η Εύα, η Λώρα, ο Τζακ και ο Τζιμ είναι οι διαδικτυακές περσόνες που χρησιμοποιούν οι ήρωες του Chatroom για να φλερτάρουν, να μιλήσουν για τα αγαπημένα τους βιβλία και ταινίες, να σχολιάσουν τα νεανικά τους είδωλα, να μοιραστούν τα προβλήματά τους, να εκφράσουν την οργή τους για τον κόσμο των μεγάλων και να «ταρακουνήσουν τον κόσμο».

Χωρίς διδακτισμό, αλλά γεμάτο κατανόηση για την εφηβική ψυχή, το έργο του Enda Walsh εκθέτει με ειλικρίνεια και τόλμη την κατάσταση του να είναι κανείς ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ενήλικη ζωή. Με χιούμορ και τρυφερότητα, και πλαισιωμένο με άφθονη νεανική μουσική, το Chatroom φέρνει επί σκηνής ανθρώπινες σχέσεις, δυνατές φιλίες αλλά και σφοδρές συγκρούσεις.

Ο Κόμης Δράκουλας αποφασίζει να εγκαταλείψει τον «φιλόξενο» πύργο του στην Τρανσυλβανία, λόγω των κλιματολογικών αλλαγών που πλήττουν τον πλανήτη, για ένα πιο …δροσερό Λονδίνο. Άλλωστε τίποτα δεν πάει καλά, όταν δεν μπορεί να καταλαγιάσει τη δίψα του για φρέσκο ζεστό αίμα, να γλιτώσει από το ανελέητο κυνηγητό ενός ενοχλητικού Ρουμάνου καλόγερου και να εμπιστευτεί τον κακομούτσουνο υπηρέτη του. Ξεκινά για τη βρετανική πρωτεύουσα, αλλά ένα μοιραίο λάθος, τον οδηγεί στην Bullshity, μια μικρή πόλη στο Far West. Εκεί συναντά desperados, ινδιάνους, καοποιούς, χαρτοκλέφτες, πιστολέρος, σερίφηδες, νεκροθάφτες και… τη Λούση, την αρτίστα του σαλούν. Ένας μοιραίος έρωτας ξεδιπλώνεται, ανάμεσα σε φέρετρα, καπνούς, πιστολίδια, καουμπόυς που γρονθοκοπούνται και, φυσικά, δαγκώματα! Όλα όσα ξέραμε, διαβάσαμε και είδαμε στο σινεμά, τώρα με μια «άλλη» ματιά… Η συνέχεια επί σκηνής…

Η μουσική, το παιχνίδι και τα μηνύματα ζωής πλέκουν το παραμύθι του Πουλτσινέλα που κάθε Σαββατοκύριακο εκτυλίσσεται στον Πολιτιστικό Χώρο «Μορφές Έκφρασης». Κινητήριος δύναμη και πηγή της παιδικής χαράς είναι το παιχνίδι! Το παιδί, παίζοντας εκφράζει το εγώ του, τη φαντασία του, ανακαλύπτει τον κόσμο. Στον Πουλτσινέλα και το γελαστό δάσος η συνεχής επικοινωνία των ηθοποιών με τα παιδιά τα καθιστά ήρωες του έργου και τα εντάσσει σε ένα παιχνίδι μαγικό, όπου πρέπει να βρουν λύσεις, να καθοδηγήσουν τους ηθοποιούς, να ανακαλύψουν το κακό και τελικά με τη θέλησή τους να τραγουδήσουν και να χειροκροτήσουν για την επικράτηση του καλού. Όλη η μουσική της παράστασης είναι ζωντανή με ακορντεόν, τσέλο, φλογέρες, κιθάρα, ξυλόφωνα, μεταλλόφωνα, μουσικές καμπάνες, θιβετιανό μπολ, πουλάκι, ζήλιες, boing, νταούλι, κουτάλια, κτλ.

“Πάρε τη λέξη μου,  δώσ'  μου το χέρι σου”.
Ο χώρος: Ένα εντευκτήριο. Τίποτα άλλο.
Ο χρόνος: “Ή σήμερον, ως αύριον και ως χθες”.
Τα πρόσωπα: Έξι + ένας άνδρες, μία γυναίκα. Νέοι. Αγνώστου ηλικίας.
Η υπόθεση: Συζητούν και πίνουν.
Το περιεχόμενο: Λόγια και ποιήματα. Αγαπημένων ποιητών και ξεχασμένων ποιημάτων. Περί έρωτος, ή περί... ερώτων.
Η φράση: “Πάρε τη λέξη μου, δώσ' μου το χέρι σου”. Καληνύχτα.

Ακουμπώντας στο Συμπόσιο του Πλάτωνα,αλλά και σε αγαπημένα του ποιήματα ελληνικά -από το Σολωμό κι έπειτα-, που τον αφορούν προσωπικά, μέσα σε ένα κλίμα ευωχικής οινοποσίας που απελευθερώνει την ψυχή, ο Δημήτρης Λιγνάδης και οι συνδαιτυμόνες του με ευαισθησία επιχειρούν  να ιχνηλατήσουν μέσα μας τις ιδιαίτερες εκείνες χορδές, που μόνο ο έρωτας μπορεί να πάλλει.

Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε το έργο από την εμπειρία του ως αμπιγιέρ δίπλα στον κορυφαίο Άγγλο ηθοποιό Σερ Ντόναλντ Γούλφιτ. Παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Λονδίνο στις 6 Μαρτίου  1980 με τον Freddie Jones, στο ρόλο του «Σερ» και τον Tom Courtenay στο ρόλο του Νόρμαν.
Είναι ένα  έργο χαρακτήρων  που περιγράφει την  ιδιόμορφη συναισθηματική σχέση μεταξύ ενός βετεράνου διάσημου σαιξπηρικού ηθοποιού και του αφοσιωμένου αμπιγιέρ του.
Ο ηθοποιός (Σερ) είναι ένας δύστροπος και τυραννικός άνθρωπος, που ηγείται σε περιοδεύοντα θίασο στην Αγγλία  κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου. Ο Αμπιγιέρ (Νόρμαν) είναι ο αφοσιωμένος βοηθός του, που για 16 χρόνια τον φροντίζει και προσπαθεί να πραγματοποιήσει όλες  τις απαιτήσεις του. 
Λίγο πριν από την 227η παράσταση  του Βασιλιά Ληρ, ο Σερ καταρρέει  ψυχολογικά και σωματικά. Βλέπει τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν και  κυριεύεται από τις ανασφάλειές του. Ο  μοναδικός  άνθρωπος στον οποίο μπορεί να βασιστεί είναι ο αμπιγιέρ του. Ο Νόρμαν προσπαθεί απεγνωσμένα να τον εμψυχώσει και να του τονώσει την αυτοπεποίθηση, ώστε να μη ματαιωθεί η παράσταση.
Παρακολουθούμε τον κόσμο του θεάτρου μέσα από την σχέση εξάρτησης που έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους στηρίζεται στον άλλον. Γινόμαστε μάρτυρες καταστάσεων που κατακλύζονται από έντονα και τόσο οικεία συναισθήματα. Αφοσίωση, εγωισμός, αχαριστία, απόρριψη, εγκατάλειψη, μοναξιά....

 Η Κάθυ και ο Φιλ είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι που θέλει να συγκατοικήσει. Ψάχνουν σπίτι και καταλήγουν να νοικιάσουν το μικροσκοπικό δώμα πάνω από το διαμέρισμα της ιδιοκτήτριάς του, μιας ηλικιωμένης ιδιόρρυθμης κυρίας, της Πατ.
Μετακομίζουν και καταφέρνουν τελικά να βάλουν σε τάξη τα λιγοστά έπιπλά τους, ενώ παράλληλα δημιουργούν αταξία στη σχέση τους. Σε αυτό συνεργεί με τις «αδιάκριτες» επισκέψεις της και η Πατ δημιουργώντας εντάσεις στο ζευγάρι.  
Στην πορεία της συμβίωσής τους βλέπουμε την Κάθυ και τον Φιλ, με κωμικό τρόπο, να τοποθετούν τα προσωπικά τους όρια, να επαναπροσδιορίζουν τον έρωτά τους και να αναθεωρούν τις απόψεις τους για τις ανθρώπινες σχέσεις με επίκεντρο φυσικά τη δική τους. Η Πατ -σταθερή αξία- εξακολουθεί να ανεβάζει τις θερμοκρασίες με τον παρεμβατικό κυνισμό της. Όμως ο έρωτας φέρνει ευχάριστες αλλαγές στη ζωή του ζευγαριού, πού ετοιμάζεται να αποκτήσει παιδί κι αυτό είναι επιτέλους αφορμή για να φύγουν από το διαμέρισμα! 

Τέσσερις γυναίκες ξυπνούν  κλειδωμένες σε μια αποθήκη με αμνησία. Δεν γνωρίζουν ποιες είναι, ούτε πώς βρέθηκαν εκεί. Καθώς η μνήμη τους σιγά-σιγά επανέρχεται, τα πράγματα μπλέκονται όλο και περισσότερο. Τι θα γίνει όμως όταν αποκαλυφθούν οι ταυτότητές τους; Και ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο άντρας που θυμούνται και οι τέσσερις;

Οι αδερφές  Hudson, πρώην ηθοποιοί, ζουν απομονωμένες στο σπίτι τους στο Beverly Hills. H Jane Hudson, που ξεκίνησε ως παιδί θαύμα, αλλά η πορεία της στο χώρο της τέχνης ήταν μάλλον απογοητευτική, ασκεί μια σαδιστική εξουσία στην αδερφή της Blanche, της οποίας η σπουδαία καριέρα διεκόπη από ένα μυστηριώδες ατύχημα με αυτοκίνητο.
Μια ηλεκτρισμένη σχέση ανάμεσα σε δυο γυναίκες, που οι μηχανισμοί της show biz, η κατάχρηση του αλκοόλ, η ματαιοδοξία και οι ψευδαισθήσεις, οδήγησαν τη ζωή τους σε αδιέξοδο.
Η «Baby Jane» είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο εκτός από μια σπάνια δραματική πυκνότητα, διαθέτει σασπένς, κλιμακούμενη αγωνία και ένα συγκλονιστικό φινάλε, που κρύβει μια μεγάλη ανατροπή.

Το «Σήμα Κινδύνου» γράφτηκε το 1959 και  είναι το  μυθιστόρημα που συμπυκνώνει όλη την κοσμοθεωρία του Σαμαράκη. Κύριο θέμα που πραγματεύεται,  αυτό της αυτοκτονίας και κατά πόσο αποτελεί λύση για τον άνθρωπο που έχει χάσει κάθε ελπίδα.
Οι ζωντανοί διάλογοι, η ανθρώπινη προσέγγιση του θέματος  και οι κινηματογραφικές εικόνες -βασικά χαρακτηριστικά της γραφής του Σαμαράκη- αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον Άγγελο Αντωνόπουλο, ο οποίος ανέλαβε τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία του έργου
Όπως τονίζει ο ίδιος, το κείμενο αυτό «εκπέμπει τον αγωνιακό Σαμαράκη μ’ έναν τρόπο γραφής αιφνιδιαστικό. Αυτός ακριβώς ο αιφνιδιασμός περνάει στη σκηνή με τη συγκεκριμένη σκηνοθετική άποψη. Γιατί εν τέλει, όσο υπάρχουν άνθρωποι ανήσυχοι που δεν επαναπαύονται και αγωνιούν, υπάρχει ελπίδα γι' αυτόν τον τόπο!»

Τα «Παιχνία σφαγής», που έχουν επιλεγεί να παρουσιαστούν στο Σύστημα Αθήνα/Athens System, είναι μια μαύρη κωμωδία, από τα τελευταία έργα του Ιονέσκο, γραμμένο το 1970. Αποτελείται από 15 σπονδυλωτές σκηνές που τις συνδέει η παρουσία του θανάτου και 90 ρόλους που ερμηνεύονται από εννέα ηθοποιούς... εξορκιστές θανάτου.
Μία επιδημία αποδεκατίζει την πόλη. Οι άνθρωποι πεθαίνουν έτσι στην τύχη, ο ένας μετά τον άλλον, ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση. Ιδεολογίες, επιστήμη, ο έρωτας και η πολιτική αδυνατούν να τον αντιμετωπίσουν.  Οι άνθρωποι φαντάζουν γελοίοι, λαμβάνοντας μέτρα κατά του θανάτου, ελπίζοντας να μην πεθάνουν, και καταναλώνουν, προσπαθούν να εκλογικεύσουν, να ερωτευθούν, να πολιτικοποιήσουν... το θάνατο. Αδυνατούν να κατανοήσουν, να επικοινωνήσουν, αναπτύσσουν τη μικροαστική τους αντίληψη και... ρητορεύουν, δρουν, τρέχουν για να ξεχάσουν... ότι θα πεθάνουν. Όλα αυτά σε μια άλλη πόλη, όχι τη δική μας, μακριά... πολύ μακριά από μας.

"Ο Γύρος της μέρας σε 80 κόσμους" είναι ένα σύγχρονο, διαδραστικό θέαμα με χρήση πολυμέσων και Κινηματογράφου. Είναι μια μεγάλη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, που  κάνουν ηθοποιοί, ράπερ και χορευτές με συμπρωταγωνιστές τα παιδιά-θεατές. Μαζί  αντιμετωπίζουν τα θέματα που μας απασχολούν καθημερινά: περιβάλλον, ανακύκλωση, ρατσισμός, αλήθειες και ψέματα. Μαζί  παρακολουθούν  στην οθόνη σκηνές-ντοκουμέντα για τη φύση, τα ζώα, τα παιδιά όλου του κόσμου σε μια πολυπολιτισμική Ελλάδα, αλλά και κιν/μένες σκηνές των ηρώων στην εξέλιξη του έργου. Μαζί  παίζουν μουσική με αντικείμενα καθημερινής χρήσης: σκούπες, μπάλες, σακούλες και εφημερίδες, σκουπιδοτενεκέδες, βαρέλια και κουτιά, γίνονται πρωτότυπα μουσικά όργανα.

Τι συμβαίνει όταν τρεις παμπόνηροι μάγειροι βάζουν σε εφαρμογή το καταχθόνιο σχέδιο τους για να μετατρέψουν ένα μικρό θαλάσσιο κόλπο της πανέμορφης Μήλου …σε τεράστια ψαρόσουπα;  Προς κακή τους τύχη… τα νέα φτάνουν γρήγορα στο βυθό και ο Βρασίδας ο αχινός μαζί με την παρέα του αναλαμβάνουν την υπόθεση ! Και η περιπέτεια ξεκινά… Θα καταφέρουν άραγε οι μικροί ήρωες , τα ψαράκια του βυθού, να ρίξουν τη θερμοκρασία της θάλασσας και να νερώσουν τη σούπα; Ποιοι θα είναι σύμμαχοι τους, πόσο θα κινδυνέψουν και εν τέλει θα καταφέρουν να σώσουν το βυθό από την υπερθέρμανση;

Το "RENT" είναι ένα έργο που εκφράζει τη γενιά της τελευταίας 20ετιας, τα προβλήματα, τα αδιέξοδα, τις αγωνίες και τα όνειρά της - επίκαιρο όσο ποτέ στην Ελλάδα του σήμερα .
Το "RENT" δεν είναι ένα κλασικό μιούζικαλ. Είναι ροκ στάση ζωής.
Η ιδέα του "RENT" βασίζεται στην όπερα "La Boheme" του Puccini. Πρωταγωνιστές, μια παρέα περιθωριακών στο Village της Νέας Υόρκης στην δεκαετία του ’90, οι οποίοι ακροβατούν ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, ζούνε στα άκρα κάθε στιγμή της μέρας σαν να επρόκειτο να είναι η τελευταία, ερωτεύονται,  διεκδικούν, αποτυγχάνουν, τραγουδούν, θυμώνουν, αγαπούν, χάνουν... κερδίζουν!
Ο νεαρός δημιουργός του, Jonathan Larson, δούλευε χρόνια πάνω στο έργο με στόχο να γράψει ένα μιούζικαλ που να αφορά όμως τη δική του γενιά (γενιά του MTV, όπως την έλεγε) με σύγχρονο ήχο, σύγχρονα πρόσωπα, σύγχρονη γλώσσα. Ο στόχος του έγινε πραγματικότητα το 1996 και το έργο ήταν έτοιμο να ανέβει στην Νέα Υόρκη, όταν το πρωί της πρεμιέρας, ο Jonathan Larson βρέθηκε, αναπάντεχα, νεκρός στο σπίτι του, από ανεύρυσμα αορτής στα 35 του χρόνια. Δεν πρόλαβε να δει το έργο του να σημειώνει τεράστια επιτυχία στην Αμερική και τελικά σε ολόκληρο τον κόσμο, που αγάπησε τους ήρωες του και τη δίψα τους για ζωή, τη μουσική και τα τραγούδια του.

Γραμμένο το 2007, το "Φύλλα από γυαλί" έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα πιο δυναμικά και καίρια έργα της σύγχρονης αγγλικής δραματουργίας. Αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας, που κάτω από τη γυαλιστερή της επιφάνεια, τον καθωσπρεπισμό της και την τυπική συνταγή της ευτυχίας της, κρύβει ένοχα μυστικά, που προσπαθεί να τα  αποσιωπήσει ή να τα  αγνοήσει μέχρι τη στιγμή που η τελική τους έκρηξη θα αποκαλύψει σοκαριστικά το καρκίνωμα ψεύδους που υπάρχει στο DNA αυτής της οικογένειας, αφήνοντας μια μετέωρη αίσθηση ανεπίδοτης λύτρωσης.

Ο Φίλιπ Ρίντλεϋ, μ' αυτό το ανατριχιαστικό και βραδυφλεγές δράμα, που έχει στο κέντρο του την ιστορία δύο αδερφών, βάζει στο μικροσκόπιο τη σχέση ανάμεσα στη μνήμη και την αλήθεια. Η μνήμη ακρωτηριάζεται από φόβο και η αλήθεια είναι το μεγαλύτερο θύμα της. Η σιωπή ή ο κωδικοποιημένος λόγος προσπαθούν να κρύψουν την αλήθεια, της οποία η συσσωρευμένη καταπίεση δημιουργεί διαρκώς μικρές ηφαιστειακές εκρήξεις μέσα από τις οποίες η ενοχή προβάλλει ως ένα εφιαλτικό ενδεχόμενο.

Το έργο «Μια νύχτα μια ζωή» έχει σαν θέμα τη σύγκρουση της παλιάς οικογενειακής παράδοσης με τις καινούργιες συνθήκες ζωής της εργαζόμενης γυναίκας.  Είναι ένα έργο τολμηρό, συγκλονιστικό, με τέλεια αρχιτεκτονική δομή, και άρτιους χαρακτήρες. Οι σκηνές εναλλάσσονται με ταχύτητα, πολλές εκπλήξεις και απρόοπτα, ενώ η πλοκή του έργου και οι ψυχολογικές μεταπτώσεις των ηρώων αιχμαλωτίζουν τον θεατή.
Η οικονομική κρίση και ο εύκολος πλουτισμός, ο έρωτας και το μίσος, το ηθικό καθήκον και το πάθος δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα, που δοκιμάζει δραματικά τις αντοχές μιας οικογένειας και φέρνει στο φως όλα τα απωθημένα βιώματα που κρύβει η άβυσσος της ψυχής. Οι οικογενειακές σχέσεις ήταν, είναι και θα παραμείνουν αιματηρές και ζωώδεις.
Ο συγγραφέας ασκεί οξύτατη κριτική στις οικογενειακές και κοινωνικές δομές, παρουσιάζοντάς τις απογυμνωμένες από την ηθογραφία του καιρού του, πράγμα που καθιστά το έργο συγκλονιστικά επίκαιρο και για το σημερινό θεατή.

Στο νέο του οικολογικό έργο, που έγραψε ύστερα από παραγγελία των ΣΚΑΡΑΒΑΙΩΝ, ο Ευγένιος Τριβιζάς ασχολείται για πρώτη φορά με το θέμα της καταστροφής της πανίδας του δάσους από την αλόγιστη ανάπτυξη και τον «πολιτισμό».
Το ευρηματικό αυτό έργο στηρίζεται στην ανατροπή του παραδοσιακού μύθου της Κοκκινοσκουφίτσας και του Λύκου, όπου οι παλιοί θύτες γίνονται σήμερα τα θύματα. Η ανατροπή των παλαιών ισορροπιών συνύπαρξης των όντων και η παράλογη  διατάραξη του οικοσυστήματος επιβάλλει και τη νέα ανάγνωση των μύθων. H εύθραυστη Κοκκινοσκουφίτσα των αδελφών Γκριμ εμφανίζεται εδώ πανίσχυρη, με γνώσεις ζίου ζίτσου και ατομικό μηχανάκι για τις μετακινήσεις της. Οι δύο φτωχοί λύκοι του ερημωμένου δάσους καλούνται με αντιμισθία «μια φούχτα μπάμιες» να γίνουν σεκιουριτάδες στη φυτεία του κυνηγού μπαμπά της.

Δυο κορίτσια ξεκινούν ένα ταξίδι, φανταστικό και πραγματικό. Πάνω στο βαγόνι ενός τραίνου περιπλανώνται σε διάφορα μέρη μαγικά και παραμυθένια και συναντούν  πλάσματα με τα οποία μιλάνε και ακούνε την ιστορία και το παραμύθι τους. Ο κόσμος των παραμυθιών ανοίγεται μπροστά στα μάτια τους και στα μάτια των μικρών θεατών.
Η παράσταση  είναι μια πολύχρωμη περιπέτεια με ταξίδια, άλλοτε κωμικά και άλλοτε δραματικά, καθώς μέσα από τα παραμύθια που λέγονται ανοίγονται κόσμοι πλούσιοι σε νοήματα και σημασίες.
Οι ηθοποιοί χειρίζονται μάσκες, κούκλες και σκιές, μεγάλα και μικρά ομοιώματα. Η παράσταση ζωντανεύει τη φαντασία των μικρών θεατών με μεγάλες προβολές σε γιγαντοοθόνες.

Οι  Mazoo  μπλέκονται σε μια τρελή περιπέτεια όταν ο Παπαγάλος τους αποφασίζει να επιστρέψει στην Αφρική για να σώσει την οικογένειά του που κινδυνεύει.
Πάνω σ’ ένα μαγικό, οικολογικό αερόστατο που πετάει με τη δύναμη του λάχανου, ο Ευθύμης, η Άρτεμις και η Τερέζα ταξιδεύουν από το αγρόκτημα του εφευρέτη Παπού μέχρι τον παγωμένο Βόρειο Πόλο, κι από την έρημο της Αφρικής μέχρι τα βάθη της μακρινής Ζούγκλας, αναζητώντας τον Παπαγάλο.
Στο ταξίδι τους θα συναντήσουν Βεδουίνους στο Μαρόκο κι Εσκιμώους σε ιγκλού, μια ζωηρή Μεξικάνα και μια πονηρή Ινδιάνα που θα τσακωθούν για τα μάτια του Ευθύμη, μια Μαϊμού που θα τους κλέψει τα παγούρια και μια μυστηριώδη προβοσκίδα που θα απαγάγει τα κορίτσια! Θα χορέψουν και θα τραγουδήσουν με την όμορφη Καμήλα που μασάει φύλλα, τον μαλλιαρό Γορίλα, την Κατσίκα την πιτσιρίκα, τον Σκαντζόχοιρο που γελάει όλη μέρα, τον Ντρούλη τον Χοντρούλη Ελέφαντα, και πολλά ακόμα ζωάκια που θα τους βοηθήσουν να λύσουν, επιτέλους, το μυστήριο της εξαφάνισης του Παπαγάλου.
To κείμενο της παράστασης γράφτηκε γύρω από τα τραγούδια, και τα τρία αυθεντικά μέλη τουσυγκροτήματος ενώνουν τις δυνάμεις τους στο θεατρικό σανίδι μαζί με επτά χορευτές, σε ένα ξέφρενο πάρτυ χορού και μουσικής.

Η Αριστέα Κοντραφούρη, ηθοποιός- παιγνιοθεραπεύτρια, συμμετέχοντας για χρόνια στην ομάδα Πράσσειν Άλογα,  μας μεταφέρει σε ένα ονειρικό θέαμα που συνδυάζει τον κόσμο της κούκλας με αυτόν του παιχνιδιού, της υποκριτικής και  της αφήγησης.
 
Το έργο
Ένα κορίτσι αποκαθιστά τη χαρά και την ευτυχία στη δυστυχισμένη πολιτεία Σαρλενάκ και το μόνο που δέχεται να πάρει για την πράξη της αυτή είναι μια απλή βελόνα…
Με αφετηρία το  παραμύθι του Χρήστου Μπουλώτη, δημιουργήθηκε μια διαδραστική παράσταση, που πραγματεύεται την απληστία.  Στόχος της παράστασης είναι να δώσει την ευκαιρία στα παιδιά μέσα από ευέλικτες φόρμες και απλά αντικείμενα-παιχνίδια να συνδράμουν στην εκτέλεση της με τη συμμετοχή της φαντασίας τους και να διακρίνουν  την ομορφιά της λιτότητας, μιας και ζουν σε μια κοινωνία που τη λησμονεί.  Ο μαγικός, πολύχρωμος και απέριττος κόσμος της παράστασης τα ωθεί σε μια διαφορετική προσέγγιση.
Τα παιδιά ζωγραφίζουν, δίνουν το δικό τους τέλος στο παραμύθι... Παιδιά και ενήλικες μαθαίνουν το μυστικό τραγούδι των κατοίκων της Σαρλενάκ, τραγουδούν μαζί με αυτούς. Γίνονται όλοι κάτοικοι.

Μετά από μια πολύ επιτυχημένη χειμερινή σεζόν και μια εξίσου επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία, αποφάσισαν να συνεργαστούν και φέτος, στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου, παρέα με τον Τόλη Φασόη, ιδρυτή, συνθέτη και ερμηνευτή του θρυλικού συγκροτήματος της δεκαετίας του ΄80 Sharp Ties, το Μάνο Λυδάκη, έναν νέο ταλαντούχο τραγουδοποιό και τον Πάρη Γκαγκαστάθη, έναν πολύπλευρο μουσικό, τραγουδιστή και φίλο από τα παλιά.

Στις εμφανίσεις τους, θα ακουστούν τραγούδια από τους προσωπικούς τους δίσκους και βέβαια, από τις μεγάλες στιγμές του Πάνου Κατσιμίχα (από τη συνεργασία του με τον Χάρη) και του Μάνου Ξυδούς (με τους Πυξ Λαξ). Το πάζλ ολοκληρώνεται με τραγούδια των: Γ. Ανδρέου, Θ. Μικρούτσικου, Jacques Brel, Pink Floyd, Lou Reed, B. Dylan, R.E.M, Rage against the machine, Van Morrison και ένα μικρό αφιέρωμα στους Beatles.

Το "Τρίτο Στεφάνι"  ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά μυθιστορήματα, εκδόθηκε το 1962.
Έργο αυτοβιογραφικό, με πρόσωπα από τη ζωή και τις μνήμες του συγγραφέα, το "Τρίτο Στεφάνι"  σκιαγραφεί με πρωτόγνωρο για την εποχή του τρόπο ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας μέσα από τη ματιά δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης.
Δύο γυναίκες οικείες, γεμάτες δύναμη και αδυναμίες, ξετυλίγουν μπροστά μας το νήμα της ζωής τους: γάμοι, απιστίες, διαζύγια, θάνατοι, οικονομικές αποτυχίες, οικογενειακά δράματα.  Η προσωπική, μικρή τους, ιστορία είναι δεμένη με την μεγάλη ιστορία, με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας – τα κυριότερα γεγονότα του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα - ο Μακεδονικός αγώνας, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Μικρά Ασία, ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, η Κατοχή - περνάνε μπροστά μας. Άλλοτε καθοριστικά και άλλοτε σαν φόντο σε ένα συναισθηματικό τοπίο.

Το κείμενο, σε σατιρική έμμετρη μορφή, αλλά και η μουσική είναι του συνθέτη Μηνά Ι. Αλεξιάδη, και βασίζεται στο γνωστό αρχαιοελληνικό μύθο της αρπαγής της Ευρώπης από το Δία.
Σύμφωνα με αυτόν, ο πατέρας των θεών, ως μία σύγχρονη υπερδύναμη, γνωστός για τις ερωτικές του παρασπονδίες, μεταμορφώνεται σε ταύρο, απαγάγει την Ευρώπη από τις ακτές της Φοινίκης, όπου έπαιζε με τις φίλες της στα αβαθή νερά, και πετώντας πάνω από τη θάλασσα την μεταφέρει στην Κρήτη, όπου και ενώνεται μαζί της στο Δικταίον Άνδρον.
Η ένωση του Δία και της Ευρώπης στο έργο – όπως συμβαίνει και στο μύθο – ολοκληρώνεται με τη συγκατάθεση της κοπέλας, κοινώς η τότε αειπάρθενος και νυν γηραιά Ευρώπη ενδίδει οικειοθελώς στις προθέσεις της πέρα από τον Ατλαντικό υπερδύναμης. Ταυτόχρονα, στους κωμικού χαρακτήρα στίχους και τα τραγούδια γίνονται αναγωγές σε επίκαιρα κοινωνικοπολιτικά θέματα, όπως οι περαιτέρω συναινετικές ευρωπαϊκές προοπτικές, οι νέες χώρες της σύγχρονης ευρωπαϊκής διεύρυνσης, οι προθέσεις για κοινή Ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική, οι κοινές οικολογικές ανησυχίες, οι διαχρονικές σχέσεις Ευρώπης-Αμερικής, αλλά και η θέση της Ελλάδας στο σύγχρονο Ευρωπαϊκό καλειδοσκόπιο.
Τα τραγούδια από tangos και latin έως ελληνικά ethnic και λαϊκότροπα ερμηνεύονται από 5 ταλαντούχους performers ενώ η παράσταση δανείζεται στοιχεία από την κωμική όπερα, την επιθεώρηση, το μιούζικαλ και το καμπαρέ.

Τραγούδια που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή και παραμένουν ζωντανά, ανθεκτικά και αγαπημένα έως τις μέρες μας. Τραγούδια κλασσικά, που κατάφεραν να επιβιώσουν στο χρόνο, γιατί διαθέτουν την ικανότητα να αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες και ρομαντικές χορδές της ψυχής μας, με δυσεύρετη πλέον στους καιρούς μας ευγένεια, κομψότητα και καλαισθησία.

Αθάνατες επιτυχίες με ένα σύγχρονο άκουσμα θα φέρουν νοσταλγία και θύμισες στους μεγαλύτερους, από μια Αθήνα που δεν υπάρχει πια και θα κάνουν τους νεώτερους να γνωρίσουν και να αγαπήσουν μελωδίες μοναδικές, που στιγμάτισαν με το δικό τους τρόπο μια άλλη εποχή!

Τραγούδια από τον Αττίκ έως τις γοητευτικές, άφθαρτες μελωδίες, που μας γνώρισε ο Σουγιούλ, ο Χαιρόπουλος, ο Γιαννίδης, ο Κορίνθιος και ο Γούναρης.

Ο «ΑΛΑΝΤΙΝ», είναι η καινούργια θεατρική παράσταση  για παιδιά, που ανεβαίνει στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν- Φρυνίχου 14 Πλάκα, από την Κυριακή 8 Νοεμβρίου.
Οι περιπέτειες του Αλαντίν, που είναι γνωστός σε όλους μας από το μεγάλο αραβικό παραμύθι «Χίλιες και μια νύχτες», έγιναν αφορμή για μια γοητευτική θεατρική διασκευή με πολλή μουσική και ζωντανά τραγούδια σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.
Το έργο μιλάει για την αιώνια μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, την αγάπη και το μίσος. Το δίκαιο είναι αυτό που τελικά θριαμβεύει - και μας διδάσκει πόσο σημαντικό είναι να προσπαθούμε να κάνουμε πάντα το σωστό στη ζωή μας.

Υπόθεση του έργου: Βαγδάτη, πολλά πολλά χρόνια πριν… Ο φτωχός, κατεργάρης μα καλόκαρδος Αλαντίν στην προσπάθεια του να ξεφύγει από δύο φρουρούς που τον κυνηγούν, συναντά στο δρόμο του έναν άγνωστο άντρα που του παρουσιάζεται σαν θείος του - αδελφός του μακαρίτη του πατέρα του. Αυτός όμως είναι ένας κακός μάγος, που σκοπό έχει να εκμεταλλευτεί την καλοσύνη του Αλαντίν για να κατακτήσει ένα μαγικό λυχνάρι που διαθέτει απίστευτη δύναμη. Όμως το σχέδιο του αποτυγχάνει και ο Αλαντίν, αφού γίνει κάτοχος του λυχναριού, καταφέρνει με την εξυπνάδα και την ευστροφία του να παντρευτεί την όμορφη πριγκίπισσα Μπουντίρ Αλ Μπουντούρ και να γίνει κι ο ίδιος πρίγκιπας της Βαγδάτης. 

 Σ' ένα φτωχό βασίλειο, ο βασιλιάς και οι δύο σύμβουλοί του -αχώριστοι φίλοι και πρώην γενναίοι τοξοβόλοι- προσπαθούν να βρουν μια λύση για να σώσουν το βασίλειο και το λαό του από την πείνα και την εξαθλίωση.
Αποφασίζουν να διαδώσουν μια φήμη ότι στο βασίλειο υπάρχει ένας δράκος, αποσκοπώντας στο να προσελκύσουν ξένους επισκέπτες στη χώρα και οικονομικά οφέλη. Όταν ο ένας σύμβουλος αντιδρά σ' αυτό το ψέμα  τότε οι σχέσεις των τριών δοκιμάζονται. Οι άλλοι δύο αποφασισμένοι να εφαρμόσουν το πονηρό τους σχέδιο τον φυλακίζουν. 
Άραγε μέχρι που θα τους οδηγήσει η απληστία τους;

Τα πάνω κάτω και στην πλατεία του θεάτρου ΔΙΑΝΑ, αφού οι κερκίδες των θεατών σκαρφάλωσαν πάνω στη σκηνή και η σκηνή βρίσκεται στη μέση της πλατείας!
33 φορές να φύγεις...
Δυο πρόσωπα αταίριαστα, που η συνύπαρξή τους βάζει μπροστά μια παράλογη ωρολογιακή βόμβα! Θα εκραγεί; Κι αν ναι, ποιον θα πάρει η μπάλα;
Όταν το φύγε συναντιέται με το έλα, όταν το θέλω συναντάει το δε θέλω, όταν η μανία συναντά την κατάθλιψη... τότε, ένα εξοντωτικό  παιχνίδι αρχίζει, που κανείς δεν ξέρει πού θα φτάσει... όλα είναι θέμα αντοχής....
Μια ρώσικη ρουλέτα ανάμεσα σε δυο απελπισίες... με πολύ υψηλή τρέλα και πολύ χαμηλό I.Q. 
Γιατί οι άμυαλοι άνθρωποι λένε τις βλακείες αλλά οι μυαλωμένοι τις κάνουν!

Ο Δημήτρης Μπάσης, επιστρέφει ανανεωμένος και επιλέγει φέτος το «Μικρό Κεραμεικό», για να συνεχίσει τις δύο επιτυχημένες χειμερινές σαιζόν που προηγήθηκαν στην Αθήνα. Έχοντας στις αποσκευές του ένα καλοκαίρι γεμάτο συναυλίες (συνεργασίες με τη Γιώτα Νέγκα και τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης – συναυλίες στο Λονδίνο, το Ηρώδειο και όλη την Ελλάδα), τον τελευταίο του δίσκο "Από το Βυζάντιο στο Σήμερα» να ξεχωρίζει και την επικείμενη ενδιαφέρουσα δισκογραφική συνεργασία με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο Δημήτρης Μπάσης είναι έτοιμος για ξεχωριστές εμφανίσεις στο Μικρό Κεραμεικό μαζί με το Γεράσιμο Ανδρεάτο.
Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος διαθέτει τα χαρακτηριστικά του λαϊκού τραγουδιστή. Από το 1985 που ξεκίνησε το τραγούδι έχει συνεργαστεί με σημαντικούς εκπροσώπους της έντεχνης ελληνικής μουσικής σκηνής όπως με την Χαρούλα Αλεξίου, τον Γιώργο Νταλάρα, τη Δήμητρα Γαλάνη κ.α. Τα προσεκτικά του βήματα στο τραγούδι και στη μουσική εδραίωσαν την παρουσία του στην καρδιά του κόσμου.

Μαζί τους η σπουδαία τραγουδίστρια Χρυσούλα Στεφανάκη, η οποία συνεργάζεται για δεύτερη συνεχή χρονιά με τον Δημήτρη Μπάση, καθώς και η ταλαντούχα Κωνσταντίνα Χρήστου. Ένα συλλογικό πρόγραμμα με αφετηρία την αγάπη των δύο ερμηνευτών για το καλό τραγούδι, γνώμονα τη γνήσια λαϊκή διασκέδαση και οδηγό την ενθουσιώδη διάθεση μιας παρέας φίλων όπως ο Δημήτρης, ο Γεράσιμος, η Χρυσούλα και η Κωνσταντίνα.

Κορύφωση της βραδιάς αποτελεί το «λαϊκό πρόγραμμα» το οποίο συνιστά μία νέα πρόταση διασκέδασης, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε μουσική σκηνή της Αθήνας. Το μπουζούκι του Μανώλη Καραντίνη είναι εδώ, τα παλιά λαϊκά τραγούδια είναι εδώ, αλλά όλα μοιάζουν αλλιώς, καθώς οι Imam Baildi μιξάρουν ήχους και εποχές πάνω από τις μουσικές του Τσιτσάνη και του Ζαμπέτα, πάνω από τις φωνές της Δήμητρας και της Ελένης.

Αυτό το χειμώνα στο VOX όλα ακούγονται αλλιώς και όλα γίνονται σήμερα.

Οι Άγαμοι Θύται ξαναχτυπούν ανανεωμένοι ξαναμονταρισμένοι, ενισχυμένοι και με μπότοξ αυτοσαρκασμού στο Ζυγό από τις 6 Νοεμβρίου. Σαρωτικοί με διαφανείς κουκούλες, τρύπιες χύτρες ταχύτητας, λαχανί και πράσινη ανάπτυξη, ανελέητοι σαν ΣΔΟΕ της σάτιρας και λυρικοί σαν νέοι υφυπουργοί περιβάλλοντος, ξαναβγαίνουν μπροστά για να διεκδικήσουν μερίδιο δημοσιότητας στις δημοσκοπήσεις.

Με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη στο γενικό κουμάντο, όπως πάντα, και με την αρωγή της ιστορικής φράξιας των Δημήτρη Σταρόβα, Ρούλας Μανισάνου, Στάθη Παχίδη, Χρήστου Μητρέντζη.
Μαζί τους κι εξ αδιαιρέτου οι: Μπέσυ Μάλφα, Ταξιάρχης Χάνος, Κρατερός Κατσούλης, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο Άλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος και  οι Cabaret Balkan, σε μια δυναμική, υπερκομματική συνεργασία, με πνευστά, μπουριά, και άλλα όπλα μαζικής ηχητικής καταστροφής και με γενικό σύνθημα: ή σαρκάζουμε ή βουλιάζουμε.

Η Ελένη, μία γυναίκα από τη Δύση, που συμμετέχει σ’ ένα συνέδριο σε μια ζεστή και χαοτική πόλη της Μέσης Ανατολής, χάνει ένα μικρό κολιέ με άσπρες πλαστικές πέρλες. Σε μία τρελή αναζήτηση, ψάχνει αυτό το ταπεινό και εύθραυστο αντικείμενο στους πολυσύχναστους και δαιδαλώδεις δρόμους της πόλης. Ο Ναμπίλ, ένας ταξιτζής, είναι ο οδηγός και προστάτης της σ’ αυτή την ξέφρενη κούρσα.
Πρόκειται για μια ευαίσθητη διαδρομή γνώσης και συνειδητοποίησης μέσα από την οποία προβάλλεται η επιτακτική ανάγκη μετατόπισης από το ανώφελο «εγώ» στο δημιουργικό «εμείς», που τόσο απουσιάζει στην εποχή μας. Μέσα από την κατανόηση του άλλου που μιλάει άλλη γλώσσα και έχει άλλη νοοτροπία, αλλά βιώνει τα ίδια αισθήματα απώλειας, μοναξιάς και αγιάτρευτου πόνου, μπορούμε να μετακινηθούμε ως προς τις αντιλήψεις μας, να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τους φόβους και τις αμφιβολίες μας και να αποδεχτούμε τις προσωπικές μας απώλειες.
Γραμμένο το 2001 στη Βηρυττό και μεταφρασμένο ήδη στα γερμανικά,  πορτογαλικά και αγγλικά, το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής,  αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον ηθική και κοινωνική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη. Ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι το θέατρο μπορεί να μην αλλάζει τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορεί ν’ αλλάξει τη ματιά μας γι’ αυτόν.