Το Φιόρο του Λεβάντε του Ξενόπουλου

Έτσι μια ωραία πρωία, αφήνει τη μάνα του και τη Ζάκυνθο που λατρεύει, παίρνει την κιθάρα του που λατρεύει επίσης και φτάνει στην Αθήνα. Επιστάτης στον κύριο Βάλδη. Ο Κύριος Βάλδης, δικηγόρος με καριέρα, με γυναίκα, με πεθερά, με ερωμένη, με δυο κόρες και με επίδοξους γαμπρούς να μπαινοβγαίνουν μες στο σπίτι, δήθεν πως θέλουν να το νοικιάσουν, ένα χάος! Και ποιος θα βάλει τάξη στο χάος; Μα ο Νιόνιος φυσικά! Που στην αρχή, όλοι τον "κογιονάρουνε", αλλά με τον καιρό, με ψέματα, με αλήθειες με κόλπα χίλια δυό, κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του. Τους γίνεται απαραίτητος. Τίποτα δε γίνεται πια χωρίς το Νιόνιο.

Έλα, όμως, που αρχίζει να του λείπει η 'Ζακυθούλα" του όλο και πιο πολύ και δεν αντέχει άλλο τη βουή της Αθήνας. "Ούλα στονάρουνε εδώ! Οι καμπάνες, οι πουλητάδες τση ρούγας, τα τραμ, τ' αυτοκίνητα, τα σκυλιά που βαϊζουνε, οι δούλες που κλαίνε, οι κανταδόροι τση νύχτας, ούλα! Δεν μπορώ άλλο. Ίσα μ' έδεκει!". Κι έτσι μια μέρα, ο Νιόνιος Νιονιάκης παίρνει το δρόμο της επιστροφής...