Θέατρο Άκης Δαβής (πρώην Αλκμήνη)

Το όνειρο μας μεταφέρει πέρα από το ένα - τη φανταστική ενότητα σώματος και συνείδησης - αλλά και πέρα από το δύο, που ορίζει την διαφορά μόνο ως συνομιλία αντιθέτων.
Η επιθυμία που διατρέχει το όνειρο είναι μια επιθυμία για ατέρμονη περιπλοκή, για την συνεχή διαπραγμάτευση των ορίων.
Πώς θα έμοιαζε άραγε ένα έργο που εμπνέεται από ένα τέτοιο όνειρο?

« Η πράξη είναι απρόβλεπτη και αμετάκλητη. Ενάντια σε αυτά τα δύο προβλήματα, ο άνθρωπος έχει ανακαλύψει την υπόσχεση και την συγχώρεση».

Με αφορμή την ιστορία του Ντάννυ Μπούντμαν Τι Ντι Λέμον Χιλιαεννιακόσια, σπουδαίου πιανίστα που γεννήθηκε και πέθανε πάνω σε ένα πλοίο, χωρίς να πατήσει ποτέ το πόδι του στη στεριά, ο Baricco μιλά με σπαρακτικό και συγχρόνως κωμικό αλλά και τρυφερό τρόπο για την μετανάστευση, την ελπίδα, τη φιλία, τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Για το πεπερασμένο της ζωής και την απεραντοσύνη του κόσμου.